خلق هيچ شباهتى نيست، پس نمىتوان صفتى را كه ويژگى مخلوقيّت دارد به خالق نسبت داد؟ حال سخن در اين است كه اگر چنين است - و بايد باشد - پس هر وصف ديگرى هم كه ويژگى مخلوقيّت است، به همين دليل بايد از خدا نفى گردد. آيا ويژگى مخلوقيّت تنها اعصاب و عضلات داشتن است؟! به طور كلّى، آيا خصوصيّتى در مخلوقات هست كه ويژگى مخلوقيّت نداشته باشد؟! به تعبير ديگر آيا مىتوان در مخلوقات چيزى يافت كه نشانِ مخلوقيّت بر آن نباشد؟
به عنوان مثال، همان علم و قدرتى را كه مثال زده شده است، توضيح مىدهيم. علم و قدرتى كه ما در بشر سراغ داريم، چگونه است؟ صرفنظر از ابزار و جارحه داشتن، هر آنچه ما آن را مصداق علم خود مىشماريم، داراى خصوصيّت «بالغير بودن» است؛ يعنى همه علومى كه در مخلوقات وجود دارد (چه حصولى و چه حضورى، چه كم و چه زياد، چه آن را مجرّد بنامند و چه ننامند) يك ويژگى مشترك دارد و آن عبارت است از ذاتى و مستقلّ نبودن. هر علمى كه ما در خود سراغ داريم، مىيابيم كه از خودمان نيست؛ بلكه به ما داده شده است. پس نمىتوانيم آن را ذاتىِ خود بدانيم. به عبارت ديگر، هيچ يك از علمهاى ما بالذات نمىباشد و ما در داشتن آن متّكى بر غير خودمان هستيم. همينطور است قدرت بشر. ما به خود هيچ قدرتى نداريم. هيچ يك از قدرتهاى ما از ما ناشى نمىشود؛ بلكه آن را ديگرى به ما داده است.
اين خصوصيّت (وابسته به غير بودن و ذاتى نبودن) از روشنترين نشانههاى نقص و مخلوقيّت همه اوصافى است كه در مخلوقات مىبينيم. بنابراين، ويژگى مخلوقيّت در مخلوقات بسيار فراتر از اعصاب و عضلات داشتن (نفى جوارح و...) است كه مورد تأكيد اين نظريّه مىباشد. البتّه در روايات هم اين تصريح وجود دارد و اگر قرار است كه طبق اصل «مبرّا بودن از هر نقص» هر خصوصيّتى را كه دالّ بر نقصِ مخلوقات است، از خداى متعال نفى كنيم، پس نمىتوانيم علم و قدرتى كه