262. «الَّذِينَ يُنْفِقُونَ أَمْوالَهُمْ فِي سَبِيلِ اللّهِ ثُمَّ لا يُتْبِعُونَ ما أَنْفَقُوا مَنًّا وَ لا أَذىً...»

روض الجنان: به منّت منكد مكن. ^۱
518. علامه شعرانى: منكد معيوب و غير رائج است. ^۲

264. «يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لا تُبْطِلُوا صَدَقاتِكُمْ بِالْمَنِّ وَ الْأَذى...»

روض الجنان: و مراد از آيت آن است كه: صدقه چنان دهى كه خالى باشد از منّت و عارى باشد از اذيّت؛ چه اگر نه چنين باشد خود موقعى ندارد و به موقع قبول نيفتد، و لكن از روى ظاهر به آن ماند كه واقع شد و آنگه باطل شود، براى آنكه اگرنه چنين باشد احباط بود، و احباط باطل است به‏نزديك ما. ^۳
519. علامه شعرانى: نزديك ما يعنى در مذهب شيعه احباط باطل است و كسى آن را تجويز نكرده است مگر مرحوم مجلسى (عليه الرحمه) در بعضى كتب خود و سيد نعمت الله جزايرى متابعت او كرده است و قول آنان در مقابل اجماع علما قابل اعتبار نيست. ^۴

261. «مَثَلُ الَّذِينَ يُنْفِقُونَ أَمْوالَهُمْ فِي سَبِيلِ اللّهِ كَمَثَلِ حَبَّةٍ أَنْبَتَتْ سَبْعَ سَنابِلَ فِي كُلِّ سُنْبُلَةٍ مِائَةُ حَبَّةٍ وَ اللّهُ يُضاعِفُ لِمَنْ يَشاءُ...»

روض الجنان:... گفت: براى آنكه از رسول عليه‏السلام شنيده‏ام كه: اَلْيَدُ الْعُلْيا خَيْرٌ مِنَ الْيَدِ السُّفْلى، گفت: دست زبرين بهتر از دست زيرين باشد، يعنى دست دهنده به از دست گيرنده باشد. ^۱516. علامه شعرانى: به قرينه عقلى تخصيص نص جايز است. پيغمبر فرمود دست بالا بهتر است يعنى آن دهنده كه پس نستاند و اگر پس بگيرد دست بالا نيست. ^۲
روض الجنان: كَكِجْ. ^۳
517. علامه شعرانى: ككج و ككژ و ككش، تره تيزك است. ^۴