82 . «أَ فَلا يَتَدَبَّرُونَ الْقُرْآنَ وَ لَوْ كانَ مِنْ عِنْدِ غَيْرِ اللّهِ...»

روض الجنان: «أَ فَلا يَتَدَبَّرُونَ...» ،... و در آيت چهار دليل است بر چهار اصل از اصول مذهب ما: يكى بطلان تقليد و حثّ و نظر و تأمّل و تدبّر، دگر دليل است بر بطلان قول آن كس كه گفت: معنى قرآن نشايد دانستن الاّ به قول رسول و اين مذهب مجبّران است و جماعتى حشويان... . ^۱
901. علامه شعرانى: حشويان، اخباريان ساده‏لوحند و آنان گويند قرآن را نمى‏توان فهميد مگر آنكه حديثى در تفسير آن وارد باشد و مردم حق ندارند خود در معنى قرآن غور كنند. و قول اول كه تقليد در اصول دين جايز است هم مذهب بعض اخباريان است. و بعض آنان گويند در ايمان به ظنّ قوى هم مى‏توان اكتفا كرد. و اينها هيچ يك صحيح نيست بلكه قابل بحث هم نمى‏باشد. ^۲
روض الجنان: ... دگر دلالت آنكه او كلام خداست به نفى اختلاف و تناقض فرمود، نه از جهت قدم و حدوث، نه گفت اگر نه كلام خداى بودى محدث بودى. ^۳
902. علامه شعرانى: بيشتر اهل سنت گويند كلام خدا قديم است و كلام مؤلّف اشاره به ردّ ايشان است. ^۴

83 . «...وَ لَوْ لا فَضْلُ اللّهِ عَلَيْكُمْ وَ رَحْمَتُهُ لاَتَّبَعْتُمُ الشَّيْطانَ إِلاّ قَلِيلاً»

روض الجنان: أَىْ لا قادِحَةٌ فيهِ ولا مَثْلَبَةٌ. ^۵
903. علامه شعرانى: بى عيب و نقص. ^۶

80 . «مَنْ يُطِعِ الرَّسُولَ فَقَدْ أَطاعَ اللّهَ...»

روض الجنان: قَوْلُهُ: «مَنْ يُطِعِ الرَّسُولَ» ، حق تعالى در آيت پيدا كرد كه طاعت رسول طاعت من است، براى آنكه امر او امر من است و به رضاى من است. پس حكم امر او حكم امر من دارد، نه آنكه امر او و امر خداى يكى باشد، اگر امرى از ميان دو آمر فعلى باشد از ميان دو فاعل و آن فاسد است. ^۱
899. علامه شعرانى: اگر دوموجود باشند در طول يكديگر نه در عرض، مانند نفس و قوا جايز است يك فعل را به دو فاعل نسبت دهند؛ مثلاً گويد من ديدم و چشمم ديد. و سخن مؤلّف در دو فاعل در عرض هم صحيح است. ^۲

81 . «وَ يَقُولُونَ طاعَةٌ فَإِذا بَرَزُوا مِنْ عِنْدِكَ بَيَّتَ طائِفَةٌ مِنْهُمْ غَيْرَ الَّذِي تَقُولُ...»

روض الجنان: «فَإِذا بَرَزُوا مِنْ عِنْدِكَ بَيَّتَ طائِفَةٌ» ، ابوعمرو و حمزه ادغام كردند «تا» را در «طا» لقرب الْمَخْرجْ. ^۳
900. علامه شعرانى: اگر «بَيَّت طائفة» را ادغام كنيم مى‏شود «بيطّائفه». ^۴