58 . «وَ إِذا نادَيْتُمْ إِلَى الصَّلاةِ اتَّخَذُوها هُزُواً وَ لَعِباً...»

روض الجنان: ... برخاستندى كه بر مخيزاند و نماز كردندى مكناد، و ركوع كردند
كه مكناد و سجود كردند كه مكناد. ^۱
1101. علامه شعرانى: از اين سه كلمه «مكناد» معلوم مى‏شود در دعا مفرد و جمع را مانند يكديگر استعمال مى‏كرد. ^۲
روض الجنان: ... خداى تعالى از گفتِ ايشان اين آيت بفرستاد و رد كرد برايشان اين آيت «وَ مَنْ أَحْسَنُ قَوْلاً مِمَّنْ دَعا إِلَى اللّهِ» . ^۳
1102. علامه شعرانى: آيه در سوره فصّلت مكى است و تشريع اذان در مدينه بود. پس نزول آيه هنگام تشريع اذان به نظر صحيح نمى‏رسد مگر آنكه گوييم پيغمبر صلى‏الله‏عليه‏و‏آلهدر آن هنگام اين آيه قرائت كرد. ^۴
روض الجنان: ... يا هذا، اين ناقوس بهايى است؟ ^۵
1103. علامه شعرانى: يعنى به قيمت مى‏فروشى. ^۶
روض الجنان: .... تا به آخر بانگ نماز مرا بياموخت، من ياد گرفتم، آنگه گفت: چون نماز نزديك رسد هم اين ببايد گفتن، جز كه به جاى خود قَدْ قامتِ الصَّلاة دو بار در افزود... . ^۷
1104. علامه شعرانى: در آن جايى كه اكنون مى‏گويند پيش از الله اكبر دوم. ^۸
روض الجنان: ... و اين خبر ضعيف مى‏آيد مرا و اگر درست باشد همانا رسول عليه‏السلامبر خواب بعضى مردمان اعتماد نكرده باشد درين معنى تا بر وى وحى نيامده باشد، چون وحى آمده باشد آنگه كار بندد رسُول آن را. ^۹1105. علامه شعرانى: يعنى بر فرضِ اينكه عبداللهِ زيد اين خواب ديده باشد، حضرت رسالت بر خواب او اعتماد نفرمود و دستور نداد تا وحى بر خود آن حضرت نازل گشت، آن گاه عمل كرد.
و شايد حكمت در خواب عبداللهِ زيد آن بود كه مردم بدانند اظهار شهادت به رسالت خاتم انبيا در اذان هر روز از جانب پروردگار بوده است و به خواب مردى بيگانه آمده است و توهّم نكنند آن حضرت به محض ميل خود براى جاه ـ نعوذ بالله ـ اين دستور داد. ^۱۰
روض الجنان: ... و ايشان را بر بختيان نشانند... . ^۱۱
1106. علامه شعرانى: يعنى شتران بختى. ^۱۲