غ صفحه 115 ـ 116 [چاپ اوّل] ف صفحه 116 ـ 120 [چاپ اوّل] ق صفحه 120 [چاپ اوّل] ك صفحه 121 ـ 123 [چاپ اوّل] گ صفحه 123 ـ 126 [چاپ اوّل] ل صفحه 126 ـ 127 [چاپ اوّل] م صفحه 127 ـ 129 [چاپ اوّل] ن صفحه 129 ـ 131 [چاپ اوّل] ه صفحه 131 ـ 133 [چاپ اوّل] و صفحه 133 ـ و. صفحه 133 [چاپ اوّل] ى صفحه 133 ـ ى. صفحه 133 [چاپ اوّل]
«آ»
آتش تاغ: داغ آتش.
گفت: اگر فراق را صورت بودى، دلها بترسانيدى و كوهها را ويران كردى و آتش تاغ از داغ فراق آسان تر است (تفسير ابوالفتوح رازى، ج 1، ص 503). ۱
آتش خانه: كوره. جاى روشن كردن آتش.
قابيل آتش خانه بساخت و در او آتش افروخت (تفسير ابوالفتوح رازى، ج 2، ص 139). ۲
آتش زنه: سنگ چخماق، چخماق (چخماق و به معنى چوبى يا سيخى كه بدان آتش را مى شكنند. از شرح ـ آفتاب غياث اللغات.