ص 217). ۱
«ت»
تاسه: آرزو: انتظار آميخته با بيقرارى.
سدى گفت: مراد منافقان است و جهودان كه چون رسول عليه السلام روى از بيت المقدس با مسجد حرام كرد، طعن زدند و گفتند: اشتاق الرجل الى بلده ومولده؛ محمد را تاسه مكّه مى باشد كه شهر و مولد اوست (تفسير ابوالفتوح رازى، ج 1، ص 217). ۲
ترسكار ۳ : ترسان، ترسنده.
ربيع انس گفت: مراد به خاشعان در آيت، خائفان و ترسكاران اند (تفسير ابوالفتوح رازى، ج 1، ص 107). ۴
ترويج كردن: روبراه كردن.
مرد گفت: مرا تعجيل است. اگر كار را ترويج كنى، ده هزار درهم بر آنچه قرار بهاست، زيادت بدهم. گفت: نكنم (تفسير ابوالفتوح رازى، ج 1، ص 140). ۵
تفسير دادن: تفسير كردن.
اميرالمؤمنين عليه السلام گفت: الشفيع جناح الطالب؛ گفت: شفيع بال طالب باشد و شفيع آن باشد كه شفاعت كرد و شفع آن باشد كه دوم تنها مى شد
1.روض الجنان، ج ۲، ص ۱۹۴.
2.همان، ج ۲، ص ۱۹۵.
3.اين كلمه در همين معنى در ترجمه و قصه هاى قرآن به كار برده شده؛ مثال: «و به درستى كه از اهل نامه كسى هست كه برويده مى بود به خداى [عزوجل] و بدانچه فرو فرستادند سوى شما [چون قرآن] و آنچه فرو فرستادند سوى ايشان [چون تورات] ترسكاران باشند خداى را [عزوجل] بنخرند...» (ص ۱۱۰، آيه ۱۹۹، آل عمران).
4.روض الجنان، ج ۱، ص ۲۵۷.
5.همان، ج ۲، ص ۶.