چندينى: آن قدر.
ابن كيش گفت: چندينى از مالت به من ده تا من گناهان تو را گيرم... (تفسير ابوالفتوح رازى، ج 5، ص 183). ^۱

«خ»

خارناك: جايى كه خار بسيار باشد؛ پرخار.
از كعب الاحبار پرسيدند از تقوا. گفت: هرگز در هيچ ره از تيه خارناك رفته اى؟ گفتند: آرى. گفت: چگونه كنى در آن تيه؟ گفتند... (تفسير ابوالفتوح رازى، ج 1، ص 40). ^۲
خرماستان: جايى كه درخت خرما بسيار باشد؛ نخلستان.
گفت: يا رسول اللّه ! مرا دو خرماستان است: يكى به بالاء مدينه، يكى به زير مدينه، جز آن چيزى ندارم (تفسير ابوالفتوح رازى، ج 1، ص 418). ^۳
خشك: برّ.
و از دريا بگذشتند و به خشك آمدند تا به مدينه رسيدند (تفسير ابوالفتوح رازى، ج 2، ص 207). ^۴
مثال ديگر:
يا كيست كه شما را ره نمايد در تاريكى در دريا و خوشك، چون به سفر رويد (تفسير ابوالفتوح رازى، ج 4، ص 174). ^۵
خفيدن: عطسه كردن.

ورعى چره كردن و چرانيدن باشد... گوشت به چره كنند كلام من كن تا چنان كه چهارپايى از آن انتفاع گيرد، تو از كلام من انتفاع گيرى (تفسير ابوالفتوح رازى، ج 1، ص 176). ^۱
مثال ديگر:
تا شير با شتر و پلنگ با گاو و گرگ با گوسفند به يك جاى چره كنند (تفسير ابوالفتوح رازى، ج 1، ص 572). ^۲
مثال ديگر:
مرغزارى ديد و گياه بسيار گوسفندان را فرا چره كرد. او بخفت و عصا بر زمين فرو زد (تفسير ابوالفتوح رازى، ج 4، ص 199). ^۳
مثال ديگر:
امّا آنكه اجر بود مردى بود كه اسبى باز بندد در راه خداى يا فرو گذارد و آن را در گياه زارى براى جهاد بهر رفتنى و چره كردن و خوردنى (تفسير ابوالفتوح رازى، ج 1، ص 523). ^۴
چفسان: فعل امر بچسبان. چسبان.
«فَصُرْهُنَّ إِلَيْكَ ثُمَّ اجْعَلْ عَلى كُلِّ جَبَلٍ مِنْهُنَّ جُزْءاً...» و اين قرائت اميرالمؤمنين على است و معنى آن است كه ايشان را با خود چفسان. يقال: صرت الشيء اموره إذا املته... (تفسير ابوالفتوح رازى، ج 1، ص 460). ^۵
چندگاهه: چند وقته.
و در آن خلاف كردند كه عيسى در اين وقت چندگاهه بود؛ كلبى گفت: چند روزه (تفسير ابوالفتوح رازى، ج 3، ص 470). ^۶