۳۰۳.أَلشَّرُّ بِالشَّرِّ وَالبادِي أَظلَمُ.

۰.[ ترجمه: بدى به بدى پاسخ داده مى شود و آغازكننده ظالم تر است.]

(تفسير ابوالفتوح رازى ^۱ ، ج 4، ص 142)

۳۰۴.شَرُّ ما فِي الرَّجُلِ شُحٌّ هالِعٌ أَو خالِعٌ.

۰.ترجمه: بدتر آنچه در مرد بود، بخيلى بود كه او را به جزع آرد بخيلى با حرص و يا بددلى كه دل او از جاى بركند.

(تفسير ابوالفتوح رازى ^۲ ، ج 5، ص 398)
در جامع الصغير، ج 2، ص 34 قسمت اخير حديث چنين ضبط شده: شُحٌّ هالِعٌ وَحُبْنٌ خالِعٌ.

۳۰۵.شَغَلُونا عَن صَلوةِ الوُسطى صَلوةِ العَصرِ مَلَأَ اللّه ُ قُبُورَهُم ناراً.

۰.ترجمه: ما را مشغول باز كردند از نماز وسطا كه نماز ديگر است خداى گورهايشان پر از آتش كناد.

(تفسير ابوالفتوح رازى ^۳ ، ج 1، ص 408)

۳۰۶.شَفاعَتِي لِأَهلِ الكَبائِرِ مِن أُمَّتِي.

۰.[ ترجمه: شفاعت من براى آن گروه از امّتم است كه گناهان كبيره مرتكب شده اند.]

(تفسير ابوالفتوح رازى ^۴ ، ج 1، ص 111؛ مستدرك حاكم، ج 1، ص 69؛ جامع الصغير، ج 2، ص 39؛ كنوز الحقائق، ص 73)

۳۰۷.شَيَّبَتنِي سُورَةُ هُودٍ واخواتها.

۰.ترجمه: سوره هود و اخواتش مرا پير كرد.

(تفسير ابوالفتوح رازى ^۵ ، ج 3، ص 54؛ جامع الصغير، ج 2، ص 35)

۳۰۸.أَلصّائِمُ فِي السَّفَرِ كَالمُفطِرِ فِي الحَضَرِ.

۲۹۷.سِياحَةُ أُمَّتِي أَلصَّومُ.

۰.ترجمه: سياحت رفتن امّت من روزه باشد.

(تفسير ابوالفتوح رازى ^۱ ، ج 2، ص 643)

۲۹۸.أَلسّائِحُونَ الصّائِمُونَ.

۰.[ ترجمه: سياحت كنندگان روزه دارانند.]

(تفسير ابوالفتوح رازى ^۲
، ج 2، ص 643)

۲۹۹.سَيَكُونُ فِي أُمَّتِي ما كانَ فِي بَنِي إِسرائِيلَ حَذوَ النَّعلِ بِالنَّعلِ وَالقُذَّةِ بِالقُذَّةِ.

۰.ترجمه: هر چه در بنى اسرائيل بود در امّت من باشد؛ چنان كه پاى نعل ماند و پر تير و با پر تير.

(تفسير ابوالفتوح رازى ^۳ ، ج 1، ص 415 و 429؛ ج 2، ص 118؛ صحيح مسلم، ج 1، ص 5؛ نووى، ج 1، ص 105)

۳۰۰.شارِبُ الخَمرِ كَعابِدِ الوَثَنِ وَمُدمِنُ الخَمرِ كَعابِدِ الوَثَنِ.

۰.[ ترجمه: شرابخوار و كسى كه هميشه شراب مى خورد مانند بت پرست است.]

(تفسير ابوالفتوح رازى ^۴ ، ج 2، ص 218؛ كنوز الحقائق، ج 2، ص 2» با تغييرى آمده) .

۳۰۱.أَلشَّبابُ شُعبَةٌ مِنَ الجُنُونِ.

۰.ترجمه: برنايى شاخى از ديوانگى است.

(تفسير ابوالفتوح رازى ^۵ ، ج 3، ص 159؛ جامع الصغير، ج 2، ص 35)

۳۰۲.شِرارُكُم عُزَّابُكُم.

۰.ترجمه: بدترين شما عزبان شما باشند.

(تفسير ابوالفتوح رازى ^۶ ، ج 4، ص 34؛ جامع الصغير، ج 2، ص 33)