۲۹۳.أَلسَّلامُ تَحِيَّةٌ لِمِلَّتِنَا وَأَمانٌ لِذِمَّتِنا.

۰.ترجمه: سلام تحيّت ملّت ماست و امان ذمّت ما.

(تفسير ابوالفتوح رازى ^۱ ، ج 2، ص 17؛ ج 4، ص 16؛ جامع الصغير، ج 2، ص 33)

۲۹۴.أَلسَّلامُ لِلرّاكِبِ عَلَى الرّاجِلِ وَلِلقائِمِ عَلَى القاعِدِ.

(تفسير ابوالفتوح رازى ^۲ ، ج 2، ص 18؛ ج 4، ص 61)

۰.ترجمه ابوالفتوح در مجلد دوم چنين است: «سلام سوار را بايد كردن بر پياده و ايستاده را بايد كردن بر نشسته».
پس از اين ترجمه در بيان مصلحت امر چنين نوشته: «براى آنكه سوار از پياده ايمن باشد و پياده از سوار خائف و همچنين ايستاد و نشسته.
شيخ همين حديث را كه در ص 61 مجلد چهارم آورده، چنين ترجمه كرده:
سلام سوار را بايد كرد بر پياده، و ايستاده را بر نشسته [براى آنكه سلام براى سلامت نهاده اند و از روى ظاهر ايستاده با سلامت است از نشسته و سوار از پياده ايشان از اينان خائف اند؛ اينان سلام بگويند تا اينان را امان حاصل شود.

۲۹۵.أَلسَّلمانُ مِنّا أَهلُ البَيتِ.

۰.] ترجمه: سلمان از ما اهل بيت است.]

(تفسير ابوالفتوح رازى ^۳ ، ج 1، ص 715؛ ج 3، ص 223؛ جامع صغير، ج 2، ص 28)

۲۹۶.سَلُوا اللّه َ مِن فَضلِهِ فَإِنَّهُ يُحِبُّ أَن يُسئَلَ وَإِنَّ مِن أَفضَلِ العِبادَةِ إِنتِظارُ الفَرَجِ.

۰.ترجمه: از خداى تعالى بخواهى از فضل او كه دوست دارد كه از او سؤال كنند و فاضل تر عبادتى انتظار فرج باشد.

(تفسير ابوالفتوح رازى ^۴ ، ج 1، ص 759؛ جامع
الصغير، ج 2، ص 28)

۰.ترجمه: سخى نزديك است به خدا و به بهشت و به مردمان، و دور است از دوزخ، و بخيل دور است از خداى و بهشت و مردمان و نزديك است به دوزخ و خداى تعالى سخى جاهل را دوست تر دارد از آنكه عالم بخيل را.

(تفسير ابوالفتوح رازى ^۱
، ج 1، ص 651)

۲۹۰.أَلسَّعادَةُ كُلُّ السَّعادَةِ طُولُ العُمرِ فِي طاعَةِ اللّه ِ.

۰.ترجمه: نيك بختى و همه نيك بختى، درازى عمر بود در طاعت خداى.

(تفسير ابوالفتوح رازى ^۲ ، ج 1، ص 496؛ جامع الصغير، ج 2، ص 32)

۲۹۱.أَلسَّعِيدُ مَنِ اتَعَظَ بِغَيرِهِ.

۰.[ ترجمه: سعادتمند كسى است كه از ديگران پند پذيرد.]

(تفسير ابوالفتوح رازى ^۳ ، ج 1، ص 137)
اين حديث به صورت ديگر نيز آمده: أَلشَّقِىُّ مَنْ شَقِىَ فِىْ بَطْنِ أُمِّه وَالسَّعِيْدُ مَنْ وُعِظَ بِغَيْرِه. «مسلم، ج 8، ص 45؛ جامع الصغير، ج 1، ص 63»

۲۹۲.السَّلامُ إِسمٌ مِن أَسماءِ اللّه ِ تَعالى فَأَفشُوهُ بَينَكُم فَإِنَّ الرَّجُلَ المُسلِمَ إِذا مَرَّ بِالقَومِ فَسَلَّمَ عَلَيهِم فَرَدُّوا عَلَيهِ كانَ لَهُ عَلَيهِم فَضلُ دَرَجَةٍ بِذِكرِهِ إِيّاهُم بِالسَّلامِ فَإِنْ لَم يَرُدُّوا عَلَيهِ رَدَّ عَلَيهِ مَن هُوَ خَيرٌ مِنهُم وَأَطيَبُ.

۰.ترجمه: سلام نامى است از نامهاى خداى تعالى. فاش داريد ميان شما كه مرد مسلمان چون به قومى بگذرد و بر ايشان سلام كند و ايشان جواب دهند، او را بر ايشان فضل درجه باشد به آنكه سلام كرده باشد بر ايشان اگر ايشان جواب ندهند او را، جواب دهد او را آنكه از ايشان بهتر باشد و پاكيزه تر [يعنى فرشتگان ]

(تفسير
ابوالفتوح رازى ^۴ ، ج 4، ص 61؛ جامع الصغير، ج 2، ص 33)