۳۳۱.عَدَدُ الأَئِمَّةِ مِن بَعدِي عَدَدُ نُقَبَاءِ بَنِي إِسرائِيلَ.

۰.ترجمه: عدد امامان از پس من عدد نقيبان بنى اسرائيل باشد.

(تفسير ابوالفتوح رازى ^۱ ، ج 2، ص 118)

۳۳۲.عُرِضَت عَلىَّ الجَنَّةُ حَتّى هَمَمتُ أَن أَقطِفَه مِن ثَمَراتِها وَعُرِضَت عَلىَّ النّارُ حَتّى إِتَّقَيتُ حَرَّها بِيَدِي.

۰.[ ترجمه: بهشت را بر من عرضه داشتند تا آنجا كه خواستم از ميوه هاى آن بچينم و جهنم را بر من عرضه داشتند تا آنكه گرمى آن را با دستم از خود باز مى داشتم. ]

(تفسير ابوالفتوح رازى ^۲ ، ج 1، ص 91؛ صحيح مسلم، ج 2، ص 221؛ نووى، ج 9، ص 274)

۳۳۳.عَظِّمُوا ضَحاياكُم فَإِنَّها فِي القِيامَةِ مَطاياكُم.

۰.ترجمه: قربان ها كه بكشى آن را تعظيم كنى كه آن در قيامت شتران شما باشند.

(تفسير ابوالفتوح رازى ^۳ ، ج 3، ص 490)

۳۳۴.عُقُوقُ الوالِدَينِ وَشَهادَةُ الزُّورِ كَبِيرَةٌ.

۰.ترجمه: در مادر و پدر عاصى شدن و گواهى به دروغ دادن كبيره است.

(تفسير ابوالفتوح رازى ^۴ ، ج 1، ص 756؛ جامع الصغير، ج 2، ص 52)

۳۳۵.عَلِّقِ السَّوطَ حَيثُ تَراهُ أَهلُ بَيتِكَ.

۰.ترجمه: تازيانه جايى درآويز كه اهل خانه و زيردستان تو بينند.

(تفسير ابوالفتوح رازى ^۵ ، ج 1، ص 161؛ جامع الصغير، ج 2، ص 52)

۳۳۶.عَلِيٌّ قائِدَ البَرَرَةِ وَقاتِلُ الكَفَرَةِ مَنصُورٌ مَن نَصَرَهُ وَمَخذُولٌ مَن خَذَلَهُ.

۰.ترجمه: بندگان من اگر اوّلتان و آخرتان و پرى و آدميان مجتمع شوند بر پرهيزكارتر دل مردى در ملك من هيچ نيفزايد بندگان من اگر اوّلتان و آخرتان و آدمى و پريتان جمع شوند بر فاجرتر دل مردى از ملك من هيچ بنكاهد بندگان من اگر اوّلتان و آخرتان و آدمى و پريتان جمع شوند در يك صعيد و جمله از من حاجتهاى خود بخواهند و من همه را حاجت روا كنم از ملك من هيچ بنكاهد الاّ به مقدار يكى از شما سوزنى در دريائى زند بنگر تا چه آب برگيرد.

(تفسير ابوالفتوح رازى ^۱
، ج 3، ص 207 ـ 208)

۳۳۰.عَجَباً لِمَن أَيقَنَ بِالمَوتِ كَيفَ يَفرَحُ وَعَجَباً لِمَن أَيقَنَ بِالنّارِ كَيفَ يَضحَكُ وَعَجَباً لِمَن رَأيَ الدُّنيا وَتَقَلُّبَها بِأَهلِها كَيفَ يَطمَئِنُّ إِلَيها.
ترجمه: عجب از آنكه مرگ به يقين داند چگونه شاد شود و عجب از آنكه دوزخ به يقين داند چگونه باز خندد و عجب از آنكه دنيا بيند و تقلّب او را با اهلش، چگونه ساكن شود با دنيا.

(تفسير ابوالفتوح رازى ^۲ ، ج 1، ص 350)
عبارت نخستين اين سخن در صفحه 43 مجلد اوّل آمده به اين شرح:
عَجِبْتُ لِمَنْ أَيْقَنَ بِالْمَوْتِ كَيْفَ يَفْرَحُ.
در ترجمه علاوه بر ترجمه اين عبارت، دنباله آن را نيز به فارسى آورده و به علاوه عبارات ديگرى به فارسى كه جمله هاى عربى آن ضبط نشده است، براى مطالعه و مقايسه يادداشت مى شود:
«عجب از آن كس كه يقين داند كه بخواهد مردن چگونه شاد شود و عجب از آن كس كه از دوزخ داند چگونه باز خندد و عجب از آنكس كه دنيا مى بيند كه چگونه مى گرداند اهلش را چگونه دل بر دنيا نهد و عجب از آنكس كه او به قَدر ايمان دارد
چگونه رنج بر خود نهد و عجب از آنكه حساب يقين داند و پس عمل نكند.