۱۰۴۵.ابن معيد گفت از رسول عليه السلام پرسيدم كه بِرّ و اثم چه باشد؟ گفت:«بِرّ آن باشد كه دل تو به آن منشر شود و آن را قبول كند و اثم آن بود كه در دل تو اثر كند و اگر چه مردمان تو را بر آن فتوا كنند».

(تفسير ابوالفتوح رازى ^۱ ، ج 2، ص 93)

۱۰۴۶.از اميرالمؤمنين على عليه السلام كه او گفت از رسول عليه السلام شنيدم كه گفت:«فرشتگان در سراى نشوند كه در آنجا صورت باشد يا سگ يا جُنب».

(تفسير ابوالفتوح رازى ^۲ ، ج 2، ص 102)

۱۰۴۷.بريدة الاسلمى روايت كرد كه رسول عليه السلام عند هر نمازى وضو تازه كردى تا به آن سال كه فتح مكّه كرد. آن سال چند نماز به يك وضو بكرد. عمر خطاب گفت يا رسول اللّه ! هرگز چنين نكردى. گفت:«قصد بكردم تا مردمان بدانند كه وضو كردن عند هر نمازى واجب نيست».

(تفسير ابوالفتوح رازى ^۳ ، ج 2، ص 106)

۱۰۴۸.ابو عثمان النَهدى روايت كند كه از رسول عليه السلام شنيدم كه:«هر كس كه او وضوى نماز باز كند و نيكو كند، گناه از او چنان فرو ريزد كه برگ از اين شاخ».

(تفسير ابوالفتوح رازى ^۴ ، ج 2، ص 113)

۱۰۴۹.عمرو بن عينيه گفت رسول را عليه السلام پرسيدم از وضوى نماز و فضل او. گفت:«هيچ كس نباشد از شما كه آب برگيرد و مضمضه و استنشاق بكند و الاّ هر خطا و گناهى كه به دهن و بينى كرده باشد با آب ريخته باشد و چون آب بر وى فرو آرد، هر گناهى كه بر وى كرده باشد، به آب از روى فرود آيد. چون آب به دست ها فرود آرد، هر گناهى كه به دست كرده باشد با آب به سر انگشتانش فرود آيد. چون مسح بر سر دهد، گناهان به اطراف موى او بشود. چون مسح بر پاى دهد، گناهانى كه به پاى به آن سعى كرده باشد، از او فرو شود. چون بيايد و به آن وضو نماز كند و حمد و ثناى
خداى كند و دل را فارغ كند، خداى را (جلّ جلاله) و الاّ از گناهان بيرون آيد؛ چنان كه از مادر آن ساعت زاده».

۱۰۳۹.رسول عليه السلام گفت:«چون يكى از اهل ذمّه بر شما سلام كند، بگويى او را عليك يا و عليكم».

(تفسير ابوالفتوح رازى ^۱ ، ج 2، ص 18)

۱۰۴۰.رسول عليه السلام كُشنده مردى را كه مى گفت من مسلمانم، خطاب كرده، گفت:او را چرا كُشتى؟ گفت: يا رسول اللّه ! او از خوف مى گفت. رسول عليه السلام گفت: «چرا دلش بنشكافتى تا بدانى كه دروغ تو مى گويى يا او. ما را الاّ به زيانكارى نيست».

(تفسير ابوالفتوح رازى ^۲ ، ج 2، ص 29)

۱۰۴۱.حسن بصرى روايت كرد از رسول عليه السلام كه او گفت:«هر كه دين خود بگريزاند از زمينى به زمينى و اگر چه از روى مثل از دستى به دستى باشد، بهشت واجب شود او را و در بهشت رفيق ابراهيم خليل باشد و رفيق من كه محمدم».

(تفسير ابوالفتوح رازى ^۳ ، ج 2، ص 32)

۱۰۴۲.رسول عليه السلام گفت:«بعضى جزا آن است كه در دنيا باشد كه بنده را به يك حسنه ده وعده داده اند و به يك سيّئه يكى چون يك حسنه بكند و يك سيّئه او را بنماند».

(تفسير ابوالفتوح رازى ^۴ ، ج 2، ص 48)

۱۰۴۳.ابو اُمامه روايت كرد از أُبَىِّ كعب كه رسول صلى الله عليه و آله گفت:«هر كه او سورة المائده بخواند، خداى تعالى به عدد هر جهودى و ترسايى كه در دار دنيا زده باشد، ده حسنتش بنويسد و ده سيّئتش بسترد و درجتش رفيع كند».

(تفسير ابوالفتوح رازى ^۵ ، ج 2، ص 86)

۱۰۴۴.ابو سعيد خدرى گفت رسول را عليه السلام پرسيدم از جنين و بچه كه در شكم بهايم باشد، گفت:«ذكاته ذكاة امّه؛ كشتن او كشتن مادر باشد».

(تفسير ابوالفتوح رازى ^۶ ، ج 2، ص 88)