(تفسير ابوالفتوح رازى ^۱ ، ج 2، ص 281)

۱۱۰۹.در خبر است كه رسول گفت:«شب معراج كه مرا به آسمان بردند، فرشته اى را ديدم كه او را هزار هزار دست بود و بر هر دستى هزار هزار انگشت و به آن انگشتان حساب و شمارى مى گرفت. جبرئيل را گفتم اين فرشته كيست و چه حساب مى كند؟ گفت اين فرشته اى است كه موكل بر قطره هاى باران است كه قطرات باران نگاه دارد كه چند قطره از آسمان بر زمين آيد. من آن فرشته را پرسيدم: تو دانى كه از آن گاه كه خداى تعالى جهان را آفريده است، چند قطره باران از آسمان به زمين آمده است؟ گفت: يا رسول اللّه ! به آن خداى كه تو را به حق به خلق فرستاد كه جز دانم كه چند قطره باران از آسمان به زمين آمد تفصيل آن دانم كه بر بحر چند آمد و بر برّ چند آمد و بر خراب چند آمد و بر عمران چند آمد و بر بستان چند آمد و بر شورستان چند آمد و بر گورستان چند آمد. رسول عليه السلام گفت: «عجب بماندم از خاطر او در آن حساب و حفظ آن. مرا گفت: يا رسول اللّه ! حسابى هست كه من با اين همه ذهن و خاطر و دستها و انگشتان به آن نرسم. گفتم: آن كدام حساب است؟ گفت: جماعتى از امّت تو در مجمعى حاضر باشند، كسى پيش ايشان نام تو برد، ايشان بر تو صلوات بفرستن؛ من حصر و حدّ ثواب ايشان ندانم».

(تفسير ابوالفتوح رازى ^۲ ، ج 2، ص 285)

۱۱۱۰.نافع روايت كرد از عبداللّه عمر كه رسول عليه السلام گفت:«هيچ زرعى نيست بر روى زمين و هيچ درختى و ميوه اى والاّ بر وى نوشته است بسم اللّه الرحمن الرحيم
رزق فلان بن فلان اين روزى فلان بن فلان است».

(تفسير ابوالفتوح رازى ^۱ ، ج 2، ص 251)

۱۱۰۴.جابر بن عبداللّه انصارى روايت كند از رسول عليه السلام كه گفت:«هر كه او از سورة الانعام سه آيه بخواند از اوّل الى قوله ما تكسبون خداى تعالى چهل هزار فرشته بر او موكّل گرداند تا مثل ثواب عبادت خود مى نويسند او را تا به روز قيامت و فرشته از آسمان هفتم فرو فرستد با عمود آهنين تا بر او موكّل باشد. چون شيطان خواهد كه او را وسوسه كند يا چيزى در دل او كند، يكى از آن عمود بر او زند، چندانش بيندازد كه از ميان او و او هفتاد حجاب باشد. چون روز قيامت باشد، قديم تعالى گويد: بنده من در سايه من برو و از ميوه بهشت من مى خور و از آب كوثر نوش مى كن و از چشمه سلسبيل غسل مى كن كه تو بنده منى و من خداوند توأم».

(تفسير ابوالفتوح رازى ^۲ ، ج 2، ص 252)

۱۱۰۵.ابوهريره روايت كرد كه رسول عليه السلام گفت:«خداى تعالى نوشته اى نوشت از بالاى عرش و آن اين است: انّ رحمتي سبقت غضبى».

(تفسير ابوالفتوح رازى ^۳ ، ج 2، ص 258)

۱۱۰۶.رسول عليه السلام گفت:«بَلِّغُوا عَنِّي وَلَو آيَةً؛ از من برسانى اگر همه آيتى باشد و هر كس را كه يك آيه از قرآن به او رسد، فرمان خداى به او رسيده باشد».

(تفسير ابوالفتوح رازى ^۴ ، ج 2، ص 258)

۱۱۰۷.ابوسعيد و ابوهريره روايت كنند از رسول عليه السلام كه گفت:«فرداى قيامت كه اهل دوزخ درجات و منازل اهل بهشت بينند، گويند: «يا حَسْرَتَنا عَلى ما فَرَّطْنا فِيها وَهُمْ يَحْمِلُونَ أَوْزارَهُمْ عَلى ظُهُورِهِمْ»^۵ ».

(تفسير ابوالفتوح رازى ^۶ ، ج 2، ص 268)

۱۱۰۸.انس روايت كند كه رسول عليه السلام گفت:«اى درويشان! خداى تعالى مرا گفته
است كه با شما بنشينم و مجالست با شما تبرّك كنم و بر آن صبر كنم كه شما آنانيد كه خداى مرا مى خوانيد به بامداد و شبانگاه مجلس شما مجالس انبيا است و صالحان كه پيش شما بودند».