(تفسير ابوالفتوح رازى ^۱ ، ج 2، ص 360 ـ 361)

۱۱۲۲.رسول عليه السلام گفت:«قيامت برنخيزد تا پيش از آن ده علامت پيدا نشود: دو دابّة الارض و خسفى به مشرق و خسفى به مغرب و خسفى به جزيره عرب و دجّال و يأجوج و مأجوج و آتشى كه از قعر عدن برآيد و نزول عيسى عليه السلام از آسمان و برآمدن آفتاب از مغرب».

(تفسير ابوالفتوح رازى ^۲ ، ج 2، ص 361)

۱۱۲۳.در خبرى هست كه رسول عليه السلام را پرسيدند از ميان آنكه آفتاب از مغرب برآيد تا نفخ صور چند باشد، گفت:«چندانى كه مردى اسبى به ماديانى افكنده كرّه بيارد، هنوز كرّه آنجا نرسيده باشد كه بر توان نشستن».

(تفسير ابوالفتوح رازى ^۳ ، ج 2، ص 361)

۱۱۲۴.قتاده گفت در اين آيه ما را روايت كردند از رسول عليه السلام كه گفت:«اعمال شش است: موجبه است و موجبه و مضاعفه است و مضاعفه و مثل است و مثل. امّا آن دو عمل كه موجب اند: هر كه او با پيش خداى رود و به خداى شرك نياورده باشد لابد به بهشت شود و هر كه با پيش خداى شود با شرك لابد به دوزخ شود. فامّا آن دو عمل كه مضاعف شوند: نفقه مرد است بر اهلش، يكى را ده عوض دهند او را و
نفقه مرد است در سبيل خداى تعالى، يكى را هفتصد چندان بدهند. و امّا آن دو عمل كه مثل به مثل است آن است كه بنده عزم كند كه حسنه بكند، آنگه نكند او را يك حسنه نويسند و چون همّت كند كه سيّئه بكند، آنگه بكند، او را يك سيّئه بنويسند».