(تفسير ابوالفتوح رازى ^۱ ، ج 3، ص 89 ـ 90)

۱۱۸۸.انس روايت كرد كه رسول عليه السلام گفت:«من جبرئيل را پرسيدم از اين آيه. گفت: مراد ظالمان امّت توأند. هيچ ظالم نيست از ظالمان امّت تو و الاّ او بر عرض سنگى از سنگهاست تا كه فرود آيد».

(تفسير ابوالفتوح رازى ^۲ ، ج 3، ص 90)

1189. «إِنَّ الْحَسَناتِ يُذْهِبْنَ السَّيِّئاتِ...» ³ . بعضى مفسّران گفتند در مردى آمد نام او ابوالبشر عمرو بن عربة الانصارى و او خرما فروختى. زنى بيامد تا از او خرما خرد، زن به جمال بود. او گفت: اين خرما نيك نيست كه اينجاست؛ به خانه بهتر از اين هست. اگر خواهى، به خانه آى. زن با او به خانه رفت. او در زن آويخت و در بر گرفت و بوسه داد. زن گفت: اتّق اللّه ؛ از خداى بترس. مرد بترسيد و پشيمان شد، بيامد گفت: يا رسول اللّه ! چه گويى در مردى كه او در زن آويزد و از او مراد خود حاصل كند، مگر جماع؟ رسول عليه السلام هيچ جواب نداد تا وَحى آمد. يكى از جمله صحابه گفت: خداى بر تو پوشيده بود، اگر تو بر خويشتن بپوشيدى. وقت نماز اگر در آمد. رسول عليه السلام نماز بگزارد. جبرئيل آمده اين آيت آورد.
رسول عليه السلام گفت: «ابوالبشر كجاست؟» او پيش آمد. گفت: «با ما نماز كردى؟»
گفت: آرى، يا رسول اللّه ! گفت: «خداى تعالى اين نماز را به كفّارت گناهت كرد و آيت فرستاد كه «إِنَّ الْحَسَناتِ يُذْهِبْنَ السَّيِّئاتِ» ⁴ ».

(تفسير ابوالفتوح رازى ^۱ ، ج 3، ص 60)

۱۱۸۴.سعيد جبير روايت كند از ابو موسى الاشعرى كه او گفت از رسول شنيدم كه او گفت:«هيچ جهود و ترسا نباشد كه نام من بشنود و به من ايمان نياورد و الاّ جاى او دوزخ بود».

(تفسير ابوالفتوح رازى ^۲ ، ج 3، ص 65)

۱۱۸۵.رسول عليه السلام گفت:«نوح در قوم هزار سال كم پنجاه سال مقام كرد و قوم را با خداى خواند به آخر كار خداى تعالى فرمود تا درختى بكشت و آن درخت بزرگ شد و سطبر گشت. حق تعالى فرمود او را تا آن ببريد و از آن كشتى ساخت و ايشان بر او مى گذشتند و مى گفتند نوح خانه مى سازد براى زمستان تا سردش نباشد و يكى مى گفت نهانخانه مى سازد و يكى مى گفت انبارخانه مى سازد و مى گفتند تا بدانيد كه اين مرد ديوانه است كشتى مى سازد بر زمين ساده اينجا دريايى نيست، كشتى چگونه خواهد رفت!».

(تفسير ابوالفتوح رازى ^۳ ، ج 3، ص 70)

۱۱۸۶.در خبر است كه رسول عليه السلام گفت:«نوح عليه السلام اوّل روز رجب در كشتى نشست».

(تفسير ابوالفتوح رازى ^۴ ، ج 3، ص 74)

۱۱۸۷.روايت كرده اند كه رسول عليه السلام گفت:«جبرئيل را خداى تعالى به اوصاف صفت كرد، فى قوله: «ذِي قُوَّةٍ عِنْدَ ذِي الْعَرْشِ مَكِينٍ * مُطاعٍ ثَمَّ أَمِينٍ»^۵ . مرا خبر ده از قوّت خود و تمكين و طاعت خود و از امانت خود.
گفت: «امّا قوّت، خداى تعالى مرا فرمود تا هفت شهرستان قوم لوط را از بيخ بركندم و بر پَر گرفتم و در هوا چندانى ببردم كه آواز مرغان ايشان اهل آسمان دنيا بشنيدند آنگه آن را بر گردانيدم و زير و زبر كردم. و امّا مكانت و طاعت من در آسمان چنان است كه اگر من گويم رضوان و مالك را به هر وقت كه خواهم كه در بهشت و دوزخ بگشايند، مرا خلاف نكنند و بگشايند. و امّا امانت من تا آنجاست كه خداى تعالى هر پيغمبرى را كه فرستاد، هيچ كس را به وحى ايشان امين نداشت، الاّ مرا».