۱۲۰۵.ابو ايّوب انصارى روايت كرد كه مردى رسول را صلى الله عليه و آله گفت:مرا خبر ده يا رسول اللّه به عملى كه مرا به بهشت رساند. مردمان گفتند: مال ببخش. رسول صلى الله عليه و آلهگفت: «خداى را پرست و با او شرك مياور و نماز به پاى دار و زكات بده و رَحِم به پيوند تا هم چنان باشد كه بر راحله اى باشى كه به بهشت مى رود».
(تفسير ابوالفتوح رازى ۱ ، ج 3، ص 189)
۱۲۰۶.مكحول روايت كرد از رسول صلى الله عليه و آله كه گفت:«زودتر طاعت به ثواب، رحم پيوستن است و زودتر معصيت به عقاب، بغى باشد و سوگند به دروغ، سراها خالى و ويران كند».
(تفسير ابوالفتوح رازى ۲ ، ج 3، ص 189)
۱۲۰۷.معاذ جبل گفت يا رسول اللّه ! مراوصيّتى كن. گفت:«چون گناهى كنى عقب آن طاعت كن تا آن را محو كند. اگر گناه به سرّ باشد، طاعت به سرّ كن و اگر گناه آشكارا بود، طاعت آشكارا كن».
(تفسير ابوالفتوح رازى ۳ ، ج 3، ص 190)
۱۲۰۸.عبداللّه عمر روايت كرد از رسول صلى الله عليه و آله كه او گفت صحابه را كه:«شما دانيد كه به بهشت كه شود؟ گفتند: اللّه و رسوله اعلم؛ خداى و پيغمبر عالم تراند.
گفت: «آن مجاهدان كه سدّ ثغور كنند به ايشان و دفع مكاره كنند. يكى از ايشان بميرد و حاجت او در دل او باشد كه قضاى آن نتواند كردن فرشتگان از هر درى در مى آيند و مى گويند: «سَلامٌ عَلَيْكُمْ بِما صَبَرْتُمْ فَنِعْمَ عُقْبَى الدّارِ»۴ ».
(تفسير ابوالفتوح رازى ۵ ، ج 3، ص 191)
۱۲۰۹.محمد بن ابراهيم روايت كرد از رسول صلى الله عليه و آله كه او گفت:«هر سال يك بار صحابه بيامدى به زيارت گور شهيدان و گفتى: «سَلامٌ عَلَيْكُمْ بِما صَبَرْتُمْ فَنِعْمَ عُقْبَى الدّارِ»۶ ».
(تفسير ابوالفتوح رازى ۷ ، ج 3، ص 191)
