(تفسير ابوالفتوح رازى ^۱ ، ج 3، ص 480)

۱۳۱۴.مجاهد گفت:جبرئيل روزى چند باز ايستاد و به نزد رسول نمى آمد. چون بيامد، رسول عليه السلام گفت: «ما حبسك عنّا؛ تو را چه باز داشت از ما؟ گفت: چگونه آيم و در قوم تو كسان هستند كه ناخن نمى گيرند و سبلت نمى پيرايند و مسواك نمى كنند».

(تفسير ابوالفتوح رازى ^۲ ، ج 3، ص 481)

۱۳۱۵.به خبر ابو هريره كه او روايت كرد از رسول عليه السلام كه او گفت:«هيچ مؤمن نباشد كه او را سه فرزند بميرد و الاّ او در دوزخ بيش از آن نماند كه تحملة القسم باشد؛ چندان كه سوگند راست شود».

(تفسير ابوالفتوح رازى ^۳ ، ج 3، ص 485)

۱۳۱۶.خبرى ديگر از حفصه روايت كردند كه او گفت:رسول عليه السلام گفت: «اميدوارم كه هيچ كس از آنان كه به بدر و حديبيّة حاضر بودند، به دوزخ نشوند».
حفصه گفت: يا رسول اللّه ! پس اين آيت «وَإِنْ مِنْكُمْ إِلاّ وارِدُها»^۴ چيست؟
گفت: «نبينى كه خداى مى گويد: «ثُمَّ نُنَجِّي الَّذِينَ اتَّقَوْا...»^۵ ».

(تفسير ابوالفتوح رازى ^۶ ، ج 3، ص 486)

۱۳۱۷.يعلى بن منبّه روايت كرد از رسول عليه السلام كه او گفت:«دوزخ روز قيامت گويد: جز يا مؤمن فانّ نورك أَطفئَ لهبى؛ نيك بگذار اى مؤمن كه نور تو درفش آتش من بنشاند».

(تفسير ابوالفتوح رازى ^۷ ، ج 3، ص 486)

۱۳۱۸.انس مالك روايت كرد كه رسول عليه السلام گفت:«روز قيامت از دوزخ بيارند آن را كه او لا اله الاّ اللّه گفته باشد و در دلش مقدار جوى ايمان باشد. آن گه از دوزخ بيارند آن را كه گفته باشد لا اله الاّ اللّه و در دلش مثقال ذرّه خير باشد».

(تفسير ابوالفتوح
رازى ^۸ ، ج 3، ص 487)

(تفسير ابوالفتوح رازى ^۱ ، ج 3، ص 471)

۱۳۱۱.اعمش روايت كرد از ابو صالح از ابو سعيد خدرى كه رسول عليه السلام گفت:«روز قيامت مرگ را بيارند، كانّه كبش املح؛ پندارى گوسفند سياه و سفيد است و از ميان بهشت و دوزخ بدارند و اهل بهشت و دوزخ را گويند: يا اهل الجنّة خلود لكم فلا موت ابدا ويا اهل النّار خلود لكم فلا موت ابدا؛ اى اهل بهشت! جاويدانى است شما را كه هرگز به آن مرگ نباشد و اى اهل دوزخ جاويدانى است شما را كه هرگز با آن مرگ نباشد».

(تفسير ابوالفتوح رازى ^۲ ، ج 3، ص 478)

۱۳۱۲.مالك بن صعصعه گفت:رسول عليه السلام گفت: «شب معراج كه مرا به آسمان بردند، ادريس را بر آسمان چهارم ديدم».

(تفسير ابوالفتوح رازى ^۳
، ج 3، ص 478)

1313. ابو سعيد خدرى روايت كرد از رسول عليه السلام كه او اين ⁴ بخواند و گفت: «اينان
پس از شصت سال باشند از هجرت».