۱۳۴۲.ابوذر غفارى روايت كرد كه رسول عليه السلام گفت:«چون يكى از شما روى به نماز آرد، رحمت من روى به او آرد. نبايد تا به سنگ ريزه مسجد بازى كند».

(تفسير ابوالفتوح رازى ^۱ ، ج 3، ص 617)

۱۳۴۳.روايت كردند از عطاء از عبداللّه عباس از رسول عليه السلام كه گفت:«چون خداى تعالى بهشت عدن بيافريد، در آنجا بيافريد آنچه هيچ چشم چنان نديده است و هيچ گوش چنان نشنيده و بر خاطر هيچ آدمى آن نگذشته است».

(تفسير ابوالفتوح رازى ^۲ ، ج 3، ص 618)

۱۳۴۴.روايت كردند از رسول عليه السلام كه او گفت:«چون مؤمن فرشتگان مرگ را ببيند، او را گويند اختيار كنى تا تو را باز گذاريم تا با دنيا روى بر طريق امتحان. گويد: نه كه دنيا سراى بلا و محنت است؛ بل خواهم تا قدوم من بر خداى باشد و امّا چون كافر فرشتگان را بيند گويد: «ربّ ارجعون»^۳ ».

(تفسير ابوالفتوح رازى ^۴ ، ج 3، ص 639 ـ 640)

۱۳۴۵.ابوالهيثم روايت كرد از ابو سعيد خُدَرى كه رسول عليه السلام گفت در اين آيه:«تَلْفَحُ وُجُوهَهُمُ النّارُ»^۵ . «چون آتش به او رسد، لب زَبَرين او بر بالا جهد؛ چنان كه به ميان سرش رسد و لب زيرين چندان كه به نافش رسد».

(تفسير ابوالفتوح رازى ^۶ ، ج 3، ص 641)

1346. حبش بن عبداللّه الصنعانى گفت كه عبداللّه مسعود يك روز به مبتلايى بگذشت. بر او رفت و اين آيات «أَ فَحَسِبْتُمْ أَنَّما خَلَقْناكُمْ عَبَثاً» ⁷ تا به آخر سوره در
گوش او خواند. نيك شد و بر پاى خاست. رسول عليه السلام گفت: «چه خواندى در گوش او؟»
گفت: اين آيتها.
رسول عليه السلام گفت: «به آن خداى كه جان من به امر اوست، اگر بنده از سَر يقين و ايمان بر كوه خواند، از جاى بشود».

(تفسير ابوالفتوح رازى ^۱ ، ج 3، ص 590)

۱۳۳۷.روايت كرده اند كه رسول عليه السلام گفت:«هيچ كس نيست كه حمد دوست تر دارد از خداى تعالى».

(تفسير ابوالفتوح رازى ^۲ ، ج 3، ص 591)

۱۳۳۸.و در خبر مى آيد كه رسول عليه السلام بر منبر گفت در خطبه اى كه:«گواهى به دروغ معادل است شرك به خداى را».
آن گه اين آيه ^۳ بخواند... رسول عليه السلام گفت: «يبعث شاهدُ الزُور مولغاً لسانه في النار؛ گواه دروغ را برانگيزند زبان در آتش كرده، روز قيامت».

(تفسير ابوالفتوح رازى ^۴ ، ج 3، ص 595)

۱۳۳۹.روايت است از زِرِّ بن حُبيش از أُبَىِّ كعب كه رسول عليه السلام گفت«هر كه او سورة المؤمنون بخواند، فرشتگان او را بشارت دهند به روح و ريحان؛ بر وجهى كه چشم او روشن شود وقت نزول ملك الموت به او به بركت اين سوره».

(تفسير ابوالفتوح رازى ^۵ ، ج 3، ص 615)

۱۳۴۰.ابوهريره روايت كرد از رسول عليه السلام كه:«چون بنده در نماز ايستد، خداى تعالى بدو نگرد. چون بنده به جايى نگرد، خداى تعالى گويد: بنده من به تو مى نگرم، تو به كه مى نگرى؟ به كسى مى نگرى كه او تو را از من بهتر است. روى به من آر كه از من بهتر تو را نباشد».

(تفسير ابوالفتوح رازى ^۶ ، ج 3، ص 617)

۱۳۴۱.عطاء روايت كرد كه رسول عليه السلام مردى را ديد كه در نماز دست به محاسن فرود مى آورد، گفت:«اگر دل اين مرد خاشع بودى، اعضاى او نيز خاشع بودى».

(تفسير
ابوالفتوح رازى ^۷ ، ج 3، ص 617)