(تفسير ابوالفتوح رازى ^۱ ، ج 4، ص 108)

۱۳۸۸.انس مالك روايت كرد كه رسول عليه السلام گفت:«خداى تعالى اين هفت سورت دراز مرا به جاى تورات داد، و طواسين به جاى زبور، و تفضيل داد به حواميم و مفصل و پيش از آن هيچ پيغامبر را نداده بود».

(تفسير ابوالفتوح رازى ^۲ ، ج 4، ص 111 ـ 112)

۱۳۸۹.ابو اُمامه روايت كرد از أُبَىِّ كعب كه رسول عليه السلام گفت:«هر كه او سورة الشعراء برخواند، خداى تعالى به عدد هر كه به نوح آيمان آورد و عدد آنكه به او كافر شدند و به هود و شعيب و صالح و ابراهيم و عيسى و محمّد (عليه و عليهم السلام) مؤمن شدند».

(تفسير ابوالفتوح رازى ^۳ ، ج 4، ص 112)

۱۳۹۰.محمد بن الحنفيّه روايت كرد از اميرالمؤمنين عليه السلام كه رسول صلى الله عليه و آله گفت كه:«طاء طور سينا است و سين اسكندريه است و ميم مكّه است. خداى تعالى قسم ياد كرد به اين چيزها».

(تفسير ابوالفتوح رازى ^۴ ، ج 4، ص 114)

۱۳۹۱.جابر عبداللّه انصارى روايت كرد از رسول عليه السلام كه:«روز قيامت، چون اهل بهشت در بهشت قرار گيرند، يكى از جمله ايشان گويد: بار خدايا! حال دوست من فلان چيست؟ حق تعالى گويد: او به دوزخ است، گرفتار به گناه خود. اين مؤمن شفاعت كند. گويد: بار خدايا! اگر از كرم روى دارد او را به من بخش. گويد: بخشيدم. بروند و او را از دوزخ بياورند. عند آن حال كافران گويند: «فَما لَنا مِنْ شافِعِينَ * وَلا صَدِيقٍ حَمِيمٍ»^۵
».

(تفسير ابوالفتوح رازى ^۶ ، ج 4، ص 129)

۱۳۹۲.ابو هريره گفت:يك روز حسّان در مسجد رسول عليه السلام شعر مى خواند. عمر خطّاب بگذشت و به خشم درو نگريد. حسّان گفت: چه مى نگرى من اينجا شعر
خواندم كه بهتر از تو حاضر بود؛ يعنى رسول عليه السلام. گفت: يا ابا هريره! به خداى بر تو كه شنيدى رسول عليه السلام مرا گفت و عبداللّه رواحة را و كعب بن مالك را «اللّهم ايّدهم بروح القدس». گفت: نعم.

(تفسير ابوالفتوح رازى ^۱ ، ج 4، ص 107)

۱۳۸۵.لقمان بن عامر گفت:ابو امامة الباهلى را گفتم: مرا حديثى گوى كه از رسول عليه السلام شنيده باشى. گفت: از رسول عليه السلام شنيدم كه گفت: «اگر سنگى گران از كنار دوزخ در دوزخ اندازند، به هفتاد سال به قعر دوزخ نرسد، امّا در اين مدّت بغى و آثام رسد».
گفتيم: يا رسول اللّه غىّ و آثام چه باشد؟
گفت: «آنكه خداى مى گويد: «فَسَوْفَ يَلْقَوْنَ غَيًّا»^۲«يَلْقَ أَثاماً»^۳ ».

(تفسير ابوالفتوح رازى ^۴ ، ج 4، ص 107)

۱۳۸۶.ابو هريره گفت كه رسول عليه السلام گفت:«فرداى قيامت، جماعتى گنهكاران تمنا كنند كه كاش گناهان بيشتر كرده بودندى». ما گفتيم: يا رسول اللّه : ايشان كه باشند؟
گفت: «آنان كه سيّئات ايشان به حسنات بدل كنند».

(تفسير ابوالفتوح رازى ^۵ ، ج 4، ص 108)

۱۳۸۷.ابوذر روايت كرده از رسول خدا عليه السلام كه او گفت:«فرداى قيامت بنده را در عرصه قيامت آرند و صحيفه او به دست او دهند و در آن صحيفه گناهان صغيره باشد. او مى خواند و از كبيره مى ترسد. چون فرو خواند و كباير بينند، گويد مرا گناهى هست كه نمى بينم اينجا. گويند او را، خداى به حسنات بدل كرد».
گفت: رسول اين حديث مى كرد و به خرّمى خنديد؛ چنان كه دندان هاى او
مى ديدند مردمان».