(تفسير ابوالفتوح رازى ^۱ ، ج 4، ص 365)

۱۴۴۳.عبداللّه مسعود روايت كرد از رسول صلى الله عليه و آله كه او گفت:«چون خداى تعالى به وحى سخنى فرمايد اهل آسمان از وحى او صلصله اى شنوند؛ چون آواز زنجير گران كه بر سنگ بكشند. بترسند و بيهوش شوند. چون جبرئيل را بينند با او، بدانند كه آواز وَحى بود. ترس از دل ايشان ساكن شود، گويند: يا جبرئيل ماذا قال ربكم؟ جبرئيل گويد: الحق. اهل آسمان به يك بار آواز دهند و گويند: الحق الحق».

(تفسير ابوالفتوح رازى ^۲ ، ج 4، ص 369)

۱۴۴۴.ابوهريره روايت كرد از رسول صلى الله عليه و آله كه او گفت:«چون خداى تعالى قضايى فرمايد در آسمان، فرشتگان پَرها بر هم زنند به مانند آواز زنجير بر سنگ سخت. اهل آسمان بترسند. آن گه ساكن شوند، گويند: ماذا قال ربّكم؟ جواب دهند يكديگر را و گويند: الحق الحق».

(تفسير ابوالفتوح رازى ^۳ ، ج 4، ص 369)

۱۴۴۵.نواس بن سمعان روايت كرد از رسول صلى الله عليه و آله كه:«خداى چون وَحى كند به جبرئيل در كارى و پيغامى رجفه اى و لرزه اى و زلزله اى در آسمان افتد كه اهل آسمان ترسند و بيهوش شوند و به سجده در افتند. چون جبرئيل بر ايشان گذر كند، بدانند كه از سبب وحى بوده است آن رجفه. جبرئيل را گويند: ماذا قال ربّنا. او گويد الحق. ايشان نيز گويند: الحق. پس جبرئيل به زمين آيد و وحى را بگذارد».

(تفسير ابوالفتوح رازى ^۴ ، ج 4، ص 369)

۱۴۴۶.حارث بن هشام گفت:از رسول صلى الله عليه و آله پرسيدم كه وحى به تو چون آيد؟
گفت: «اَحيانى به مانند صلصله جرس و مرا از آن خوفى باشد و اوقاتى بر صورت مردى بيايد و با من سخن گويد، اين بر من آسان تر باشد از آن».

(تفسير
ابوالفتوح رازى ^۵ ، ج 4، ص 369)

(تفسير ابوالفتوح رازى ^۱ ، ج 4، ص 328)

۱۴۳۹.ابوسعيد خدرى و ابوهريره روايت كردند كه رسول عليه السلام گفت:«هر آن مردى كه در شب بيدار شود و برخيزد و اهل خود را بيدار كند و وضو سازند و دو ركعت نماز كنند، ايشان را به نزديك خداى تعالى بنويسند در جمله آنان كه ذكر خداى كنند بسيار از مردان و زنان».

(تفسير ابوالفتوح رازى ^۲ ، ج 4، ص 329)

۱۴۴۰.رسول صلى الله عليه و آله گفت:«چون مردى خواهد كه بر زنى عقد بندد، باكى نباشد كه در او نگرد».

(تفسير ابوالفتوح رازى ^۳ ، ج 4، ص 341)

۱۴۴۱.روايت است از ابواُمامه از أُبَىِّ كعب از رسول صلى الله عليه و آله كه:«هر كس سوره سبا بخواند، هيچ پيغمبر نباشد، و الاّ كه روز قيامت رفيق او باشد و با او مصافحه كند».

(تفسير ابوالفتوح رازى ^۴ ، ج 4، ص 351)

۱۴۴۲.فروة بن مسبك القطيعي روايت كرد از رسول صلى الله عليه و آله، مردى پرسيد كه يا رسول اللّه ! سبا چيست؟ نام مردى است يا نام زنى يا نام شهرى يا زمينى يا كوهى يا وادى اى؟
گفت:«نام شهر و زمين و كوه و وادى نيست؛ بل نام مردى است از اعراب كه او را ده پسر بود: شش از ايشان به يمن رفتند و چهار به شام. امّا آنان كه به يمن رفتند، كنده بود و اشعر و ازد و مذحج و انمار و حمير، و امّا آن چهار كه به شام رفتند،
عامله بود و حذام و لخم و غسّان».