(تفسير ابوالفتوح رازى ^۱ ، ج 4، ص 483 ـ 484)

۱۴۸۷.ابو سعيد خدرى روايت كرد كه رسول صلى الله عليه و آله گفت:«حاجت به نزديك سهل جانبان امّت من طلب كنيد كه خداى مى گويد كه من رحمت خود در دلهاى ايشان نهاده ام و از سخت دلان طلب مكنيد كه من سختى خود در ايشان نهاده ام».

(تفسير ابوالفتوح رازى ^۲ ، ج 4، ص 486)

۱۴۸۸.عباس بن عبدالمطلب روايت كرد كه رسول صلى الله عليه و آله گفت:«چون پوست بنده از ذكر خداى بلرزد، خداى تعالى تن او بر آتش دوزخ حرام كند».

(تفسير ابوالفتوح رازى ^۳ ، ج 4، ص 487)

۱۴۸۹.عباس بن عبدالمطلب روايت كرد كه رسول صلى الله عليه و آله گفت:«چون پوست بنده از ذكر خداى بلرزد، گناه از او بريزد؛ چنان كه برگ از درخت».

(تفسير ابوالفتوح رازى ^۴ ، ج 4، ص 487)

۱۴۹۰.ابو هريره روايت كرد از رسول صلى الله عليه و آله گفت صحابه را:«دانيد كه مفلسان امّت من كه باشند؟»
گفتيم كه آنان كه مال ندارند.
گفت: «نه، مفلسان امّت من آنان باشند كه در دنيا ظلم كنند بر مردمان: اين را بزنند و آن را دشنام دهند و مال ايشان بستانند و فرداى قيامت چون مظالم خواهند و آنجا زر و سيم نباشد، حسنات ظالم گيرند و به مظلوم دهند تا او مفلس بماند، با سيّئات به دوزخ برند او را».

(تفسير ابوالفتوح رازى ^۵ ، ج 4، ص 489)

(تفسير ابوالفتوح رازى ^۱ ، ج 4، ص 468)

۱۴۸۲.سلمة بن نفيل گفت:رسول صلى الله عليه و آله گفت: «متكلّف را سه علامت است: يكى آنكه منازعت كند با آنكه بالاى او باشد، و تعاطى آن كند كه به آن نرسد، و چيزى گويد كه نداند».

(تفسير ابوالفتوح رازى ^۲ ، ج 4، ص 475)

۱۴۸۳.روايت است از ابو اُمامه از أُبَىِّ كعب كه پيغمبر صلى الله عليه و آله گفت:«هر كه او سورة الزمر بخواند، خداى تعالى اميد او گسسته نكند و او را از جمله خائفان كند».

(تفسير ابوالفتوح رازى ^۳
، ج 4، ص 476)

۱۴۸۴.انس مالك روايت كرد از رسول صلى الله عليه و آله كه او گفت:«فرداى قيامت ترازوى عدل بياورند و اهل نماز را بيارند و مزد ايشان به ترازو بدهند، و اهل روزه را بياورند مزد ايشان به ترازو بدهند، و همچنين اهل صدقه را و اهل حج را. آن گه اهل بلا را بيارند و از بن ترازو براندازند و ديوانى بر نه اقلا جند، بل مزد و ثواب بر ايشان ريزند ريختنى بى حساب».

(تفسير ابوالفتوح رازى ^۴ ، ج 4، ص 482)

۱۴۸۵.ابو هريره روايت كرد از رسول عليه السلام كه او گفت:«هر كه او خواهد كه از جمله خداوندان عقل باشد، گو صبر كن بر مكاره و بلا كه آن آيت عقل است و كمال تقوا، و جزع آيت جهل است و علامت نادانى و هر كه جزع كند جزع او را به دوزخ برد و در قيامت ظفر نبابند، الاّ صابران كه خداى تعالى در حقّ ايشان مى گويد: «إِنَّما يُوَفَّى الصّابِرُونَ أَجْرَهُمْ بِغَيْرِ حِسابٍ»^۵ ».

(تفسير ابوالفتوح رازى ^۶ ، ج 4، ص 482)

۱۴۸۶.ابو سعيد خدرى روايت كرد از رسول صلى الله عليه و آله گفت:«اهل بهشت در نگرند از بالاى خود، غرفه ها بينند كه اهل آن غرفه ها از آنجا چنان مى درخشند كه ستاره آسمان و ميان ايشان بعد و تفاوت مشرق تا مغرب باشد».
ما گفتيم: يا رسول اللّه ! آن منازل انبياء باشد كه كس به درجه ايشان نرسد؟
گفت: «لابل مؤمنانى اند كه به خداى و رسول او ايمان دارند».