۱۴۷۶.ابوهريره روايت كرد كه رسول صلى الله عليه و آله گفت:«ابراهيم عليه السلام سه دروغ گفت براى مجادله دين: يكى قوله: «انّي سقيم»^۱ ، و يكى «فَعَلَهُ كَبيرُهُمْ»^۲ و يكى آن گه گفت ساره خواهر من است».

(تفسير ابوالفتوح رازى ^۳ ، ج 4، ص 434)

۱۴۷۷.عبداللّه عباس از رسول صلى الله عليه و آله روايت كرد كه ذبيح اسماعيل بود و از جمله ادلّه بر آن كه اسماعيل بود، قول النّبى صلى الله عليه و آله است:«من پسر آن دو كشته ام».

(تفسير ابوالفتوح رازى ^۴
، ج 4، ص 437)

۱۴۷۸.انس مالك روايت كرد كه رسول صلى الله عليه و آله گفت:«چون بر من صلوات فرستيد بر پيغمبران ديگر صلوات فرستيد كه خداى تعالى مى گويد: «وَسَلامٌ عَلَى الْمُرْسَلِينَ»^۵ ».

(تفسير ابوالفتوح رازى ^۶ ، ج 4، ص 453)

۱۴۷۹.روايت است از أُبَىِّ كعب كه رسول صلى الله عليه و آله گفت:«هر كه او سوره ص بخواند، خداى تعالى او را چندان مزد دهد كه وزن كوههايى كه با داوود تسبيح كردند و او را نگاهدارد از گناهان صغيره و كبيره».

(تفسير ابوالفتوح رازى ^۷ ، ج 4، ص 445)

۱۴۸۰.ابوهريره روايت كرد از رسول صلى الله عليه و آله گفت:«زرقت چشم، خجسته باشد».

(تفسير ابوالفتوح رازى ^۸ ، ج 4، ص 460)

۱۴۸۱.روايت كرد ابوهريره از رسول صلى الله عليه و آله كه:«سليمان صد زن و كنيزك داشت. يك روز گفت: من امشب گرد ايشان جمله برآيم تا خداى تعالى مرا صد پسر دهد تا همه در سبيل خداى جهاد كنند و شمشير زنند. خداى تعالى چنان قضا كرد كه از آن زنان هيچ زن بار نگرفت، الاّ يك زن كه كودكى مرده بزاد. او را بياوردند و مرده بر سرير
سليمان بنهادند».

۱۴۷۱.عبدالرحمن بن أبى ليلى روايت كرد از پدرش از رسول صلى الله عليه و آله كه:«سابقان امّتان سه اند كه طرفة العينى به خداى شرك نياوردند: اميرالمؤمنين على بن ابى طالب، و صاحب يس، و مؤمن آل فرعون. ايشان صدّيقان اند: حبيب النّجار، مؤمن آل يس، حزقيل مؤمن آل فرعون، و اميرالمؤمنين على بن ابى طالب و او فاضل ترين ايشان است».

(تفسير ابوالفتوح رازى ^۱ ، ج 4، ص 407)

۱۴۷۲.ابوسعيد خدرى روايت كرد از رسول صلى الله عليه و آله كه گفت:«هر گه كه اهل بهشت خلوت كنند با اهل خود، به هر نوبت او را بكر يابند».

(تفسير ابوالفتوح رازى ^۲ ، ج 4، ص 414)

۱۴۷۳.ابوسعيد خدرى گفت كه رسول صلى الله عليه و آله گفت كه:«چون روز قيامت باشد، خداى تعالى بر كافران علامتى پديد آرد كه مردم بدانند كه ايشان گناهكارند. چون پرسند از او، اقرار ندهد. خداى تعالى بفرمايد تا فرشتگان برو گواهى دهند هم اقرار ندهد، بفرمايد تا پيغمبران برو گواهى دهند هم اقرار ندهد، بفرمايد تا همسايگان بر او گواهى دهند هم اقرار ندهد، بفرمايد تا اعضاى او بر او گواهى دهند».

(تفسير ابوالفتوح رازى ^۳ ، ج 4، ص 415)

۱۴۷۴.عقبة بن عامر گفت كه رسول صلى الله عليه و آله گفت:«اوّل عضوى كه از آدمى سخن گويد، ران او بود».

(تفسير ابوالفتوح رازى ^۴ ، ج 4، ص 415)

۱۴۷۵.روايت است از ابو اُمامه از أُبَىِّ كعب كه رسول صلى الله عليه و آله فرمود كه:«هر كه او سوره والصّافات بخواند، او را به عدد هر جنّى و شيطانى ده حسنه بنويسند و مَرَده شياطين را از او دور كنند و از شرك برى شود و فرشتگان موكّل او روز قيامت بر ايمان او گواهى دهند كه او مؤمن بوده است به پيغمبران».

(تفسير ابوالفتوح رازى ^۵ ،
ج 4، ص 420)