(تفسير ابوالفتوح رازى ^۱ ، ج 4، ص 399)

۱۴۶۸.أُبَىِّ كعب روايت كرد از رسول صلى الله عليه و آله كه او گفت:«هر كه سوره يس بخواند براى خداى تعالى، خداى تعالى او را بيامرزد و چندان مزد دهد او را كه ثواب آن كس كه دوازده بار قرآن بخواند و هر بيمارى كه بر بالين او يس بخوانند، به عدد هر حرفى ده فرشته فرود آيند و از پيش او صف زنند و بر او صلوات مى فرستند و استغفار مى كنند براى او و به قبض روح او حاضر آيند و به غسل او در قفاى جنازه او بروند و بر او نماز كنند و به دفن او حاضر آيند و هر آن بيمارى كه سوره يس بخواند در سكرات ملك الموت، جان او برندارد تا رضوان او را شربتى از بهشت نياورد و او آن شربت باز خورد: بر بستر بميرد سيراب باشد، و زنده كنند او را سيراب باشد، و حسابش كنند او سيراب باشد، و به حوض هيچ پيغمبرى محتاج نباشد تا به بهشت رود و او سيراب بود».

(تفسير ابوالفتوح رازى ^۲ ، ج 4، ص 399 ـ 400)

۱۴۶۹.ابوهريره روايت كرد كه رسول صلى الله عليه و آله گفت:«هر كه او سوره يس بخواند در شب و روز، آيد از گناهان آمرزيده».

(تفسير ابوالفتوح رازى ^۳ ، ج 4، ص 400)

۱۴۷۰.انس مالك روايت كرد كه رسول صلى الله عليه و آله گفت:«هر كه او سوره يس بخواند در گورستان، خداى تعالى تخفيف كند عذاب ايشان آن روز و به عدد مردگان گورستان او را حسنات بنويسند و سيّئات محو كنند».

(تفسير ابوالفتوح رازى ^۴ ، ج 4، ص 400)

(تفسير ابوالفتوح رازى ^۱ ، ج 4، ص 393)

۱۴۶۳.عبداللّه عباس گفت:روايت است از رسول صلى الله عليه و آله كه او گفت: «چون روز قيامت باشد، ندا كنند كه اين ابناء الستين؟ كجايند آنان كه عمر ايشان شصت سال باشد».
آن گه گفت اينان آنان اند كه خداى تعالى ايشان را گفت: أو لم نعمر كم ما يتذكر فيه من تذكر».

(تفسير ابوالفتوح رازى ^۲ ، ج 4، ص 396)

۱۴۶۴.زهرى گفت ما را روايت كردند كه رسول صلى الله عليه و آله گفت:«مكر مكنيد و ماكر را معاونت مكنيد كه خداى تعالى مى گويد: «وَلا يَحِيقُ الْمَكْرُ السَّيِّئُ إِلاّ بِأَهْلِهِ»^۳
. و بغى مكنيد و باغيان را معاونت مكنيد كه خداى تعالى مى گويد: «فَمَنْ نَكَثَ فَإِنَّما يَنْكُثُ عَلى نَفْسِهِ»^۴ ».

(تفسير ابوالفتوح رازى ^۵ ، ج 4، ص 398)

۱۴۶۵.عبداللّه عمر روايت كرد از رسول صلى الله عليه و آله كه او گفت:«چون خداى تعالى عذابى به قومى فرستد، آنان را كه در ميان ايشان باشند، عذاب كند. آن گه روز قيامت هر يكى را على حسب عمله برانگيزد».

(تفسير ابوالفتوح رازى ^۶ ، ج 4، ص 399)

۱۴۶۶.عايشه روايت كرد از رسول صلى الله عليه و آله گفت:«در قرآن سورتى است كه شفاعت كند خواننده اش را و بيامرزد گوش دارنده اش را و آن سوره يس است».

(تفسير ابوالفتوح رازى ^۷ ، ج 4، ص 399)

۱۴۶۷.راوى خبر گويد كه رسول صلى الله عليه و آله گفت:«سوره يس معمّه است».
گفتند: يا رسول اللّه ! معمّه چه باشد؟
گفت: «آنكه صاحبش را عام گرداند خير دنيا و آخرت. اين سوره دافعه است و
قاضيه است: دفع كند از صاحبش همه بديها و روا كند او را همه حاجتها الاّ و هر كه اين سوره بخواند او را بيست حج بنويسند، و هر كه بشنود او را هزار دينار بنويسند در سبيل خداى، و هر كه بنويسد و بشويد و آبش باز خورد هزار دارو در شكم او شود و هزار قربت و هزار رحمت و هر دردى و علّتى كه در دل او باشد بيرون آيد».