(تفسير ابوالفتوح رازى ^۱ ، ج 4، ص 500)

۱۴۹۶.عبداللّه عمر گفت رسول را صلى الله عليه و آله پرسيدم از صور، گفت:«ماند سروى است باد در او دمند و اين نفخ ورم باشد كه عند آن، هر كه در آسمان و زمين باشند، بميرند؛ چه نفخه اوّل نفخه فزع باشد و دوم نفخه صعق و مرگ و سيم نفخه احياء باشد، الاّ من شاء اللّه ؛ الاّ آن را كه خداى خواهد».

(تفسير ابوالفتوح رازى ^۲ ، ج 4، ص 502)

۱۴۹۷.ابو هريره روايت كرد از رسول صلى الله عليه و آله كه گفت:«از جبرئيل پرسيدم در اين آيت كه اينان باشند كه خداى استثناء كرد بقوله: «إِلاّ مَنْ شاءَ اللّه ُ»^۳ گفت: شهيدان باشند، تيغها در گردن افكنده، در پيرامن عرش ايستاده باشند. روز قيامت فرشتگان به استقبال ايشان شوند يا بختيان از ياقوت و مهار زبرجد، پالانها سندس و استبرق، نرم تر از حرير. هر كامى از و چشم زخمى باشد در متنزّهات بهشت مى گردند. آن گه
گويند بيايى تا بنگريم تا خداى تعالى چگونه حكم مى كند ميان خلقان. خداى تعالى به ايشان مستبشر باشد و آن علامت آن بود كه آن را كه به او استبشار كنند او را عذاب نباشد و حساب نباشد».

۱۴۹۱.ابو هريره روايت كرد كه رسول صلى الله عليه و آله گفت:«چون يكى از شما خسبد، بايد تا بر دست راست بخسبد و بگويد: اللهمّ باسمك وضعت جنبي وبك أرفعه ان اسكت نفسي فاغفر لها وان ارسلتها فاحفظها بما تحفظ به عبادك الصالحين».

(تفسير ابوالفتوح رازى ^۱ ، ج 4، ص 492)

۱۴۹۲.انس بن مالك روايت كرد از رسول صلى الله عليه و آله گفت:«فرداى قيامت خداى تعالى گويد يكى را كه از او كمتر عذاب باشد در دوزخ اگر ملك دنيا تو را باشد امروز به فداى خود كنى از اين عذاب؟ گويد: آرى. خداى تعالى گويد: من از اين خوارتر خواستم از تو در دنيا و كمتر اجابت نكردى و آن آن بود كه گفتم به من شرك آوردى».

(تفسير ابوالفتوح رازى ^۲ ، ج 4، ص 495)

۱۴۹۳.ثوبان گفت از رسول صلى الله عليه و آله شنيدم كه گفت:«نخواستمى تا همه دنيا مرا بودى و اين آيت ^۳ نيامده بودى؛ بل اين آيت دوست تر دارم از همه دنيا».

(تفسير ابوالفتوح رازى ^۴ ، ج 4، ص 497)

۱۴۹۴.جابر عبداللّه انصارى روايت كرد كه رسول صلى الله عليه و آله گفت:«از سعادت مردان بود كه عمرش دراز بود و از دنيا بر توبه و انابه برود».

(تفسير ابوالفتوح رازى ^۵ ، ج 4، ص 498)

۱۴۹۵.حارث همدانى گفت از حضرت اميرالمؤمنين على (صلوات اللّه و سلامه عليه) كه او گفت:از حضرت رسول صلى الله عليه و آله پرسيدم كه مقاليد آسمان و زمين چيست؟
گفت: «يا على! از چيزى عظيم پرسيدى مرا. مقاليد آسمان و زمين آن است كه بنده هر بامداد و شبانگاه ده بار بگويد:
لا اله الاّ اللّه واللّه اكبر وسبحان اللّه والحمد للّه واستغفر اللّه ولا حول ولا قوّة الاّ باللّه
العليّ العظيم هو الاوّل والآخر والظاهر والباطن له الملك وله الحمد يحيى ويميت بيده الخير وهو على كلّ شيءٍ قدير.
هر كه اين كلمات به بامداد و شبانگاه بگويد ده بار، خداى تعالى او را شش خصلت دهد: اوّل از ابليس و لشكر ابليس او را به نگاه دارد تا ايشان را بر او دستى و سلطانى نباشد. دوم از بهشتش قنطارى دهد كه در كفّه حسنات او از كوه اُحد گران تر باشد. سوم او را به درجه ابرار و نيكوكاران رساند. چهارم جفتى دهدش از حور العين. پنجم دوازده هزار فرشته را حاضر آرد تا اين كلمات بنويسد براى او بر ورقى منشور و روز قيامت براى او گواهى دهند. ششم همچنان باشد كه تورات و انجيل و زبور و قرآن بر خوانده باشد و چنان باشد كه حج و عمره مقبول گذارده و اگر آن روز يا آن شب يا در آن هفته يا در آن ماه بميرد، او را مزد شهيدان دهند و ثواب او ثواب شهيدان باشد».