۵۲.أُعِيذُكُما بِكَلِماتِ اللّه ِ التّامَّةِ، مِن كُلِّ شَيطانٍ وَهامَةِ وَمِن كُلِّ عَينِ لامَةِ.

۰.[ ترجمه: پناه مى دهم شما (دو تن) را به كلمات تامّه خداوند، از هر شيطان و جانورى و از هر چشم ملامتگر. ]

(تفسير ابوالفتوح رازى ^۱ ، ج 1، ص 11؛ صحيح بخارى، ج 4، ص 410؛ عينى، ج 7، ص 369؛ عسقلانى، ج 6، ص 293؛ قسطلانى، ج 5، ص 428)

۵۳.إِغتَنِمُوا الدُّعاءَ عِندَ الرِّقَّةِ فَإِنَّها رَحمَةٌ.

۰.ترجمه: دعا به غنيمت داريد، عند رقّت كه آن رحمت است.

(تفسير ابوالفتوح رازى ^۲ ، ج 4، ص 487؛ جامع الصغير، ج 1، ص 41)

۵۴.أَفشُوا السَّلامَ، تَسلَمُوا.

۰.ترجمه: سلام فاش كنيد، تا سلامت يابيد.

(تفسير ابوالفتوح رازى ^۳ ، ج 2، ص 17؛ ج 4، ص 61؛ جامع الصغير، ج 1، ص 42)

۵۵.أَفشُوا السَّلامَ وَأَطعِمُوا الطَّعامَ وَصِلُوا الأَرحامَ وَصَلُّوا بِاللَّيلِ وَالنّاسُ نيامُ، تَدخُلُوا الجَنَّةَ بِالسَّلامِ.

۰.ترجمه: سلام فاش داريد و طعام بدهيد و رحم به پيونديد و به شب نماز كنيد و مردم خفته باشند، تا به بهشت رويد به سلامت.

(تفسير ابوالفتوح رازى ^۴ ، ج 3، ص 17؛ ج 4، ص 61؛ اين حديث با تغييراتى در ج 1، ص 42 جامع الصغير آمده)

۵۶.أَفضَلُ الأَعمالِ، الإِيمانُ بِاللّه ِ وَالجِهادُ فِي سَبِيلِ اللّه ِ.

۰.ترجمه: فاضل ترين اعمال، ايمان به خداست و جهاد در سبيل خداى.

(تفسير ابوالفتوح رازى ^۵ ، ج 1، ص 271؛ جامع الصغير، ج 1، ص 42)

۵۷.أَفضَلُ الجِهادِ، كَلِمَةُ حَقٍّ عِندَ إِمامٍ جائِرٍ.

۴۸.أَعظَمُ النِّساءِ بَركَةً، أصبَحُهُنَّ وَجهاً وَأَقَلُّهُنَّ مَهراً.

۰.ترجمه: بزرگ ترين زنان به بركت آنان باشند، كه نيكوروى تر باشند و كم مهرتر.

(تفسير ابوالفتوح رازى ^۱ ، ج 4، ص 35)
در جامع الصغير با مختصر تغييرى به اين صورت ضبط شده: أَعْظَمُ النِّساءِ بَرْكَةً، أَيْسَرُهُنَّ مَؤُنَةً.

۰.[ ترجمه: بزرگ ترين زنان به بركت آنان باشند كه كم هزينه تر ]

(جامع الصغير، ج 1، ص 40)

۴۹.أَعمارُ أُمَّتِي، ما بَينَ السِّتِينَ إِلَى السَّبعِينَ وَأَقَلُّهُم مَن يَجُوزُ ذلِكَ.

۰.ترجمه: عمرهاى امّت من ميان شصت و هفتاد باشد و از هفتاد بس كس برنگذرد.

(تفسير ابوالفتوح رازى ^۲ ، ج 4، ص 396)

۵۰.[إِنَّمَا] الأَعمالُ بِالنِّياتِ وَإِنَّما لِكُلِّ امرِى ءٍ مانَوَى فَمَن كانَت هِجرَتُهُ إِلَى اللّه ِ وَرَسُولِهِ فَهِجرَتُهُ إِلَى اللّه ِ وَرَسُولِهِ وَمَن كانَت هِجرَتُهُ إِلى الدُّنيا، يُصِيبُها أَو إِمرَأَةٍ يَنكِحُها فَهِجرَتُهُ إِلى ما هاجَرَ إِلَيهِ.

۰.ترجمه: عمل ها به نيّت است و هر مردى كار بر حسب نيّتش كند هر كه هجرت او به خداى و پيغمبر باشد، هجرت او به موقع خود بود به خداى و پيغمبر و هر كه هجرت او براى دنيا باشد، كه دريابد يا زنى كه به زنى كند، هجرت او به آن باشد كه آن را قصد كرده باشد.

(تفسير ابوالفتوح رازى ^۳ ، ج 1، ص 663؛ صحيح بخارى، ج 1، ص 18؛ عينى، ج 1، ص 368؛ عسقلانى، ج 1، ص 126؛ قسطلانى، ج 1، ص 197)

۵۱.أَعلَمُهُم بِاللّه ِ، أَشَدُّهُم لَهُ خَشيَةً.

۰.ترجمه: خداى را آن كس بهتر شناسد، كه از و بهتر ترسد.

(تفسير ابوالفتوح رازى ^۴ ، ج 4، ص 389)