۹۶.أَلقَبرُ رَوضَةٌ مِن رِياضِ الجَنَّةِ أَو حُفرَةٌ مِن حُفَر النِّيرانِ.

۰.ترجمه: گور يا مرغزارى از مرغزارهاى بهشت يا كنده از كنده هاى دوزخ.

(تفسير ابوالفتوح رازى ^۱ ، ج 1، ص 77)

۹۷.إِنَّ أَبغَضَ الخَلقِ إِلَى اللّه ِ، اَلأَلَدُّ الخَصِيمُ.

۰.ترجمه: خداى تعالى از بندگان آن را دشمن تر دارد كه او سخت خصومت باشد.

(تفسير ابوالفتوح رازى ^۲ ، ج 3، ص 493؛ صحيح مسلم، ج 2، ص 304)

۹۸.إِنَّ أَبغَضَ الرِّجالِ إِلَى اللّه ، اَلأَلَدُّ الخَصِيمُ.

۰.ترجمه: دشمن تر كسى نزد خداى تعالى، مردى سخت خصومت و ستيزه گر باشد.

(تفسير ابوالفتوح رازى ^۳ ، ج 1، ص 339؛ صحيح مسلم، ج 2، ص 304)

۹۹.إِن صَدَقَ الرَّجُلُ دَخَلَ الجَنَّةَ.

۰.ترجمه: اگر راست مى گويد، به بهشت شود.

(تفسير ابوالفتوح رازى ^۴ ، ج 1، ص 409)

۱۰۰.إِنَّ أَحَبَّ النّاسِ إِلَى اللّه ِ يَومَ القِيامَةِ وَأَدناهُم مَجلِساً، إِمامٌ عادِلٌ.

۰.ترجمه: دوست ترين خلقان به نزد خداى تعالى روز قيامت و نزديك تر به مجلس، امام عادل باشد.

(تفسير ابوالفتوح رازى ^۵ ، ج 2، ص 566)

۱۰۱.إِنَّ أَحَقَّ الشُّرُوطِ أَن يُوفى، مَا اسْتَحلَلتُم بِهِ الفُرُوجَ.

۰.ترجمه: اولى تر شرطى كه به آن وفا كنند، آن است كه آنچه به آن فرج حلال كرده اند، تمام بدهند [يعنى مهر زنان].

(تفسير ابوالفتوح رازى ^۶ ، ج 1، ص 719؛ صحيح مسلم، ج 1، ص 400)

۹۲.إِن أَرَدتُم عَيشَ السُّعَداءِ وَمَوتَ الشُّهَداءِ وَالنِّجاةَ يَومَ الحَشرِ وَالظِّلَّ يَومَ الحَرُورِ وَالهُدى يَومَ الضَّلالَةِ، فَأدرِسُوا القُرآنَ فَإِنَّهُ كَلامُ الرَّحمنِ وَحِرزٌ مِنَ الشَّيطانِ وَرُجحانٌ فِي المِيزانِ.

۰.ترجمه: اگر خواهى تا زندگانى شما زندگانى سعيدان باشد و مرگ شما مرگ شهيدان باشد و نجات يابيد روز قيامت و سايه يابيد روز گرما و راه يابيد روز گمراهى، درس قرآن كنيد كه آن كلام خداى رحمن است و حِرزْ و نگاه داشت از شيطان است و سنگينى در ترازوى و ميزان است.

(تفسير ابوالفتوح رازى ^۱ ، ج 1، ص 8 ـ 9)

۹۳.إِن تَغفِر أَللّهُمَّ، تَغفِر جَمَّاً.

۰.[ ترجمه: اگر مى آمرزى بار خدايا همه (گناهان) را بيامرز. ]

(تفسير ابوالفتوح رازى ^۲ ، ج 5، ص 181؛ جامع الصغير، ج 1، ص 92)

۹۴.أَنتُمُ اليَومُ عَلى عَدَدِ أَصحابِ طالُوتَ حِينَ عَبَرُوا النَّهرَ وَما جازَ مَعَهُ إِلاّ مُؤمِنٌ.

۰.ترجمه: شما امروز بر عدد اصحاب طالوتى كه بجوى عبر كردند هيچ كس با او عبر نكرد، الاّ مؤمنى.

(تفسير ابوالفتوح رازى ^۳ ، ج 1، ص 428)

۹۵.أَلأَنصارُ كَرِشِي وَعَيبَتِي، لَو سَلَكَ النّاسُ وادِياً وَسَلَكَ الأَنصارُ شِعباً لَسَلَكتُ شِعبَ الأَنصارِ.

۰.ترجمه: انصار اصحاب سرّ من اند و خواصّ من اند، اگر مردمان به يك وادى فرو شوند و انصار به راهى فرو شوند، من به راه انصار فرو شوم.

(تفسير ابوالفتوح رازى ^۴ ، ج 2، ص 571)
قسمت اوّل اين سخن تا «عيبتى» در ج 1، ص 635 تفسير ابوالفتوح نيز آمده.