۱۲۲.إِنَّ اللّه َ يُبغِضُ كُلَّ مِطلاقٍ مِذواقٍ.

۰.ترجمه: خداى دوست ندارد مردم بسيار طلاق و آن بسيار نكاح را، يكى مى كند، يكى را رها مى كند.

(تفسير ابوالفتوح رازى ^۱ ، ج 1، ص 403)

۱۲۳.إِنَّ اللّه َ يُحِبُّ كُلَّ قَلبٍ حَزِينٍ.

۰.ترجمه: خداى تعالى هر دلى اندوهگين دوست دارد.

(تفسير ابوالفتوح رازى ^۲ ، ج 5، ص 496)

۱۲۴.إِنَّ اللّه َ يَرضى عَنِ العَبدِ أَن يَأكُلَ الأَكلَةَ، فَيَحمَدُهُ عَلَيها أَو يَشرَبَ الشَّربَةَ، فَيَحمَدُهُ عَلَيها.

۰.ترجمه: خدا از بنده راضى شود كه طعامى بخورد و شرابى باز خورد و خداى را بر آن شكر گويد.

(تفسير ابوالفتوح رازى ^۳ ، ج 3، ص 324)

۱۲۵.إِنَّ اللّه َ يَسئَلُ كُلَّ أَحَدٍ بِكَلامِهِ، لَيسَ بَينَهُ وَبَينَهُ تَرجُمانٌ.

۰.ترجمه: خداى تعالى هر كس را كه سؤال كند و به خودى خود با او خطاب كند، ميان ايشان ترجمانى نبود.

(تفسير ابوالفتوح رازى ^۴ ، ج 2، ص 370)

۱۲۶.إِنَّ اللّه َ يَقبَلُ تَوبَةَ عَبدِهِ، مالَم يُغَرغِر.

۰.ترجمه: خداى تعالى توبه بنده قبول كند، مادام تا جانش به غر غره رسيدن.

(تفسير ابوالفتوح رازى ^۵ ، ج 1، ص 97، 738؛ جامع الصغير، ج 1، ص 67)

۱۲۷.إِنَّ الجَنَّةَ لا تَدخُلُهَا العَجائِزُ.

۰.ترجمه: زنان پير به بهشت نشوند.

(تفسير ابوالفتوح رازى ^۶ ، ج 5، ص 230)

۱۲۸.إِنَّ الحَسَدَ يَأكُلُ الحَسَناتِ كَما تَأكُلُ النّارُ الحَطَبَ.

۰.ترجمه: حسَدِ حاسد، حسَنات را چنان خورد كه آتش هيزم را.

(تفسير ابوالفتوح
رازى ^۷
، ج 1، ص 181، 780؛ جامع الصغير، ج 1، ص 131)

۰.ترجمه: خداى تعالى جمع نكند ايمان و خمر در دل هيچ كس.

(تفسير ابوالفتوح رازى ^۱ ، ج 2، ص 218)

۱۱۹.إِنَّ اللّه َ لا يَقبِضُ العِلمَ إِنتِزاعاً يَنتَزِعُهُ مِنَ النّاسِ وَلكِن يَقبِضُ العِلمَ بِقَبضِ العُلَماءِ حَتّى إِذا لَم يَبقَ عالِمٌ إِتَّخَذَ النّاسُ رُؤَساءَ جُهّالاً فَأَفتَوا بِغَيرِ عِلمٍ فَضَلُّوا وَأَضَلُّوا.

۰.ترجمه: خداى تعالى علم باز نگيرد، چنان كه از ميان مردمان بر كند و ليكن علم بردارد و باز گيرد به باز گرفتن عالمان؛ تا آنگه كه عالمى نماند، مردمان رئيسان جاهل گيرند. ايشان فتوا كنند بى علم گمراه شوند و گمراه كنند.

(تفسير ابوالفتوح رازى ^۲ ، ج 3، ص 202؛ صحيح مسلم، ج 2، ص 305؛ نووى، ج 10، ص 143)

۱۲۰.إِنَّ للّه ِِ مَلَكاً لَهُ أَلفُ أَلفُ رَأسٍ عَلى كُلِّ رَأسٍ أَلفُ أَلفُ وَجهٍ وَعَلى كُلِّ وَجهٍ أَلفُ أَلفُ فَمٍ فِي كُلِّ فَمٍ أَلفُ أَلفُ لِسانٍ، يُسَبِّحُ اللّه َ تَعالى بِكُلِّ لِسانٍ بِأَلفِ أَلفِ لُغَةٍ.

۰.ترجمه: خداى را (جلّ جلاله) فرشته اى است كه او را هزار هزار سَر است و بر هر سَرى هزار هزار روى است و بر هر رويى هزار هزار دهان است و بر هر دهانى هزار هزار زبان است، به هر زبانى خداى را مى خواند به هزار هزار لغت.

(تفسير ابوالفتوح رازى ^۳ ، ج 4، ص 382)

۱۲۱.إِنَّ اللّه َ يَبعَثُ إِلَيهِ مَلَكاً عِندَ تَمامِ مائَةِ وَعِشرِينَ يَوماً، فَيَنفَخُ فِيهِ الرُّوحَ وَيَكتُبُ أَجَلَهُ وَرِزقَهُ وَشَقِيَ هذا وَسَعِدَ.

۰.[ ترجمه: جنين را در شكم مادر خود چون صد و بيست روز تمام شود، خداى تعالى فرشته بفرستد تا روح در او دمد و اجل و روزيش بنويسد، و شقاوت و سعادتش. ]

(تفسير ابوالفتوح رازى ^۴ ، ج 2، ص 244)