۱۵۰.إِنَّ مِن أُمَّتِي رِجالاً أَلإِيمانُ أَثبَتُ فِي قُلُوبِهِم مِنَ الجِبالِ الرَّواسِي.
۰.ترجمه: از امّت من مردانى هستند كه ايمان در دل ايشان از كوه ها ثابت تر محكم تر است.
(تفسير ابوالفتوح رازى ۱ ، ج 2، ص 4)
۱۵۱.إِنَّ مِنَ البَيانِ لَسِحراً.
۰.[ ترجمه: همانا بعضى بيانها را سحرى است.]
(تفسير ابوالفتوح رازى ۲ ، ج 1، ص 169؛ و ج 3، ص 38)
۱۵۲.إِنَّ مِنَ التَّمرِ لَخَمراً وَإِنَّ مِن العِنَبِ لَخَمراً وَإِنَّ مِنَ الزَّبِيبِ لَخَمراً وَإِنَّ مِنَ العَسَلِ لَخَمراً وَإِنَّ مِنَ الحِنطَةِ لَخَمراً وَإِنَّ مِنَ الشَّعِيرِ لِخَمراً وَإِنَّ مِنَ الذُّرَّةِ لَخَمراً.
۰.ترجمه: از انگور خمر بود و از خرما خمر بود و از مويز و انگبين خمر بود و ارزن و جو و گندم.
(تفسير ابوالفتوح رازى ۳ ، ج 1، ص 363)
۱۵۳.إِنَّ مِنَ الشِّعرِ لَحِكمَة.
۰.[ ترجمه:بعضى از شعرها حكمت است.]
(تفسير ابوالفتوح رازى ۴ ، ج 1، ص 593؛ ج 3، ص 121)
۱۵۴.إِنَّ المُؤمِنَ حُلوٌ يُحِبُّ الحَلاوَةَ.
۰.[ ترجمه: مؤمن شيرين است و شيرينى را دوست دارد.]
(تفسير ابوالفتوح رازى ۵ ، ج 2، ص 211)
۱۵۵.إِنَّ المُؤمِنَ لَيُدرِكُ بِحُسنِ الخُلقِ دَرَجَةَ الصّائِمِ القائِمِ صائِمِ النَّهارِ وَقائِمِ اللَّيلِ.
۰.[ ترجمه: مؤمن به خُلق نيكو درجه روزه دارِ نمازخوان را درمى يابد آنچنان كسى روزه دار روز است و به شب نماز به پاى مى دارد.]
(تفسير ابوالفتوح رازى ۶ ، ج 5،
ص 375) «اين حديث از ابتدا تا «الصائم القائم» در جامع الصغير، ج 1، ص 73 ضبط شده»
