۰.ترجمه: هر زنى كه او با مهر پيش خداى شود، دوشيزگى نابرده به بهشت شود.

(تفسير ابوالفتوح رازى ^۱ ، ج 5، ص 216)

۱۷۸.أَيُّما إِمرَأَةٍ نَكَحَت بِغَيرِ إِذنِ وَلِيّها فَنِكاحُها باطِلٌ.

۰.[ ترجمه: هر زنى كه بدون اجازه وليَّش ازدواج كند آن ازدواج باطل است. ]

(تفسير ابوالفتوح رازى ^۲ ، ج 3، ص 176 ـ 177؛ جامع الصغير، ج 1، ص 102)

۱۷۹.أَيُّما داعٍ دَعى إِلى هُدىً فَأُتبِعَ عَلَيهِ وَعُمِلَ بِهِ فَلَهُ مِثل أُجُورِ الَّذِينَ إِتَّبَعُوهُ لا يَنقُصُ ذلِكَ مِن أُجُورِهِم شَيئاً وَأَيُّما داعٍ إِلى ضَلالَةٍ فَأُتبِعَ عَلَيها فَعُمِلَ بِها فَعَلَيهِ مِثلُ أَوزارِ الَّذِينَ إِتَّبَعُوا لا يَنقُضُ ذلِكَ مِن أَوزارِهِم شَيئاً ثُمَّ قَرَأَالحَسَنُ وَلَيَحمِلُنَّ أَثقالَهُم أَثقالاً مَعَ أَثقالِهِم.

۰.ترجمه: هر داعى كه دعوت كند با راه راست و او را بر آن متابعت كنند و بر عمل كنند او را مثل مزد آنان باشد كه آن عمل كرده باشند، بى آنكه از مزد ايشان چيزى بكاهند و هر داعى كه دعوت كند با ضلالت و او را بر آن متابعت كنند و بر آن عمل كنند، مانند آن وزر كه بر ايشان بود بر او بود، بى آنكه از وزر ايشان چيزى بكاهند.

(تفسير ابوالفتوح رازى ^۳ ، ج 4، ص 231)

۱۸۰.أَيُّما رَجُلٍ ماتَ وَتَرَكَ ذُرِّيَّةً طَيِّبَةً آجَرَهُ اللّه ُ عَلَيهِ مِثلَ عَمَلِهِم لا يَنتَقِصُ مِن أُجُورِهِم شَيئاً.

۰.ترجمه: هر مردى كه بميرد و نسلى صالح رها كند، خداى (جلّ و علا) به هر عملى صالح كه ايشان كنند هم چندان ثواب كه ايشان را دهد او را بدهد، بى آنكه از ثواب ايشان چيزى بكاهد.

(تفسير ابوالفتوح رازى ^۴ ، ج 1، ص 554)

۱۸۱.أَلأَئِمَّةُ مِن بَعدِي إِثنا عَشَرَ أَوَّلُهُم عَلِيٌّ وَرابِعُهُم عَلِيٌّ وَثامِنُهُم عَلِى
¨ٌّ
وَعاشِرُهُم عَلِيٌّ وَآخِرُهُم مَهدِيٌّ.

۱۷۲.إِيّاكُم وَهاتَينِ الكَعبَتَينِ المَوشُومَتَينِ فَإِنَّهُما مِن مَيسِرِ العَجَمِ.

۰.ترجمه: دور باشيد از اين دو استخوان نگاشته كه آن از قمار عجم است.

(تفسير ابوالفتوح رازى ^۱ ، ج 1، ص 365)

۱۷۳.أَيُّ الصَّدَقَةِ أَفضَلُ؟ قال: أَن تُعطِيَ وَأَنتَ صَحِيحُ شَحِيحُ تَأمُلُ الغِنى وَيُروى تَأمُلُ العَيشَ وَتَخشَى الفَقرَ فَلا تَمهَل حَتّى إِذا بَلَغَتِ الحُلقُومَ وَقُلتَ لِفُلانٍ كَذا وَلِفُلانٍ كَذا.

۰.ترجمه: كدام صدقه فاضل تر است؟ گفت: آنكه بدهى و تو تندرست باشى و بخيلى اميد زندگانى دارى درويشى ترسى رها نكنى تا جان به گلو رسد. آنگه گويى كه اين فلان را و آن فلان را.

(تفسير ابوالفتوح رازى ^۲ ، ج 1، ص 265 ـ 266)

۱۷۴.أَلإِيمانُ بِالقَدَرِ يُذهِبُ الهَمَّ وَالحُزنَ.

۰.ترجمه: ايمان به قَدَر خداى، غم و اندوه ببرد.

(تفسير ابوالفتوح رازى ^۳ ، ج 1، ص 670؛ جامع الصغير، ج 1، ص 107)

۱۷۵.أَلإِيمانُ تَصدِيقٌ بِالقَلبِ وَإِقرارٌ بِاللِّسانِ وَعَمَلٌ بِالأَركانِ.

۰.[ ترجمه: ايمان تصديق به قلب است و اقرار به زبان و عمل به اعضا.]

(تفسير ابوالفتوح رازى ^۴ ، ج 1، ص 445؛ جامع الصغير، ج 1، ص 107)
و با اندك اختلاف در مجلّد سوم صفحه 217؛ تفسير ابوالفتوح نيز آمده.

۱۷۶.أَلإِيمانُ نِصفانِ نِصفٌ صَبرٌ وَنِصفٌ شُكرٌ.

۰.ترجمه: ايمان دو نيمه است: يك نيمه صبر است و يك نيمه شكر.

(تفسير ابوالفتوح رازى ^۵ ، ج 1، ص 107؛ ج 4، ص 279)

۱۷۷.أَيُّما إِمرَأَةٍ ماتَت بِجَمِيعٍ لَم تَطمُث دَخَلَتِ الجَنَّةَ.