۰.ترجمه: حق با على است و على با حق؛ حق آنجا گردد كه على باشد.

(تفسير ابوالفتوح رازى ^۱ ، ج 1، ص 616)

۰.ترجمه: يكى معنى آن است كه مؤمن هر كجا حكمت بيند درآويزد بخواهد و بنويسد و ياد گيرد و تعويذ كند؛ پندارى گمشده او است، و معنى ديگر آنكه كلمه حكمت، اگر چه از سفيهى شنوى، از حكيمى گم شده باشد از اهل افتاده باشد كه نااهل گرفته باشد

(تفسير ابوالفتوح رازى ^۲ ، ج 1، ص 473)

۲۳۹.أَلحَمدُ ثَناءٌ عَلَيهِ بِأَسمائِهِ وَصِفاتِهِ الحُسنى.

۰.[ ترجمه: حمد سپاس خداوند است با نامها و اوصاف نيكويش.]

(تفسير ابوالفتوح رازى ^۳ ، ج 1، ص 25)

۲۴۰.أَلحَمدُ رَأسُ الشُّكرِ ما شَكَرَ اللّه َ عَبدٌ إِلاّ يَحمَدُهُ.

۰.ترجمه: حمد سَرِ شكر است، شكر نكرده باشد خداى را بنده اى كه حمد خداى نكند

(تفسير ابوالفتوح رازى ^۴ ، ج 1، ص 25)

۲۴۱.أَلحَمدُ للّه ِِ الَّذِي أَحسَنَ خَلقِي وَخُلقِي وَزانَ مِنِّي ما شانَ مِن غَيرِي.

۰.[ ترجمه: سپاس خداوندى را كه نيكو ساخت صورت و سيرت مرا و زيبا كرد از من آنچه را زشت نمود از جز من.]

(تفسير ابوالفتوح رازى ^۵ ، ج 1، ص 26)

۲۴۲.أَلحَمدُ للّه ِِ الَّذِي بِنِعمَتِهِ تَتِمُّ الصّالِحاتُ.

۰.[ ترجمه: سپاس خداوندى را كه به نعمت او اعمال صالح تمام گردد.]

(تفسير ابوالفتوح رازى ^۶
، ج 1، ص 26)

(تفسير ابوالفتوح رازى ^۱ ، ج 1، ص 611؛ جامع الصغير، ج 1، ص 127) .

۲۳۳.حَسبُكَ مِن نِساءِ العالَمِينَ أَربَعٌ.

۰.ترجمه: بس است تو را از زنان جهان چهار زن [مريم دختر عمران و آسيه دختر مزاحم و خديجه دختر خويلد و فاطمه دختر محمّد صلى الله عليه و آله].

(تفسير ابوالفتوح رازى ^۲ ، ج 5، ص 360)

۲۳۴.أَلحَسَنَةُ عَشَرَةٌ أَو أَزيَدُ وَالسَّيِّئَةُ واحِدَةٌ أَو أَغفِرُ فَالوَيلُ لِمَن غَلَبَت آحادُهُ أَعشارَهُ وَمَن لَقِينِي بِقَرابِ الأَرضِ خَطِيئَةً ثُمَّ لا يُشرِكُ بِي شَيئاً جَعَلتُ لَهُ مِثلَها مَغفِرَةً.

۰.ترجمه: گفت خداى تعالى يك حسنه را ده بدهم يا بيشتر و يك سيّئه را يك جزا بدهم يا بيامرزم. پس واى بر آنكه آحاد او اعشارش را غلبه كند؛ يعنى سيّئات او حسناتش را غالب شود و هر كس كه زمين پر از گناه به من آرد و در آن ميانه شرك نبود، مانند آن مغفرت و آمرزش به او دهم.

(تفسير ابوالفتوح رازى ^۳ ، ج 2، ص 363)

۲۳۵.أَلحَسَنُ والحُسَينُ شَنفَتا العَرشِ وَلَيسا بِمُعَلَّقَينِ.

۰.ترجمه: حسن و حسين گوشوارهاى عرش اند؛ اگر چه از او آويخته نيستند.

(تفسير ابوالفتوح رازى ^۴ ، ج 4، ص 511؛ جامع الصغير، ج 1، ص 131)

۲۳۶.حُفَّتِ الجَنَّةُ بِالمَكارِهِ وَحُفَّتِ النّارُ بِالشَّهَواتِ وَاللَّذّاتِ.

۰.[ ترجمه: بهشت در جامه اى از مكاره و سختيها پيچيده شده و جهنم در شهوات و لذّات.]

(تفسير ابوالفتوح رازى ^۵ ، «جامع الصغير، ج 1، ص 128»)

۲۳۷.أَلحَقُّ مَعَ عَلِيٍّ وَعَلِيُّ مَعَ الحَقِّ يَدُورُ مَعَهُ حَيثُ مادارَ.