علوم حديث :آيا شارع راه خاصى را براى ارزيابى روايات پيش نهاد كرده است؟ يا راه همان روش عقلايى است؟
استاد كورانى: بله، ميزان قرآن است، پيامبر (ص) و ائمه (ع) فرموده اند كه: «يجب ان نعرض الحديث على القرآن» اما برادران سنى معتقدند كه اگر تعارض بين اخبار شد لازم است راهى انديشيده شود و ما قبل از تعارض، دو چيز را بايد ببينيم كه آيا اين روايت با قرآن تنافى و مخالفتى دارد يا نه. از اصول اماميه آن است كه تمام احاديث پيامبر و ائمه ـ عليهم صلوات الله ـ اوّل بايد با ميزان قرآن سنجيد، اگر مخالفتى با آن نداشت آن گاه سراغ سندش مى رويم و بررسى مى كنيم و اگر مخالفت داشت از اوّل به دور خواهيم ريخت، حال سندش درست باشد يا نه، لذا در مورد مسئله رؤيت خداوند متعال با چشم سر، «ابوقراء» وقتى خدمت امام رضا(ع) رسيد از رؤيت خدا سؤال كرد، امام(ع) فرمود: مگر چه كسى به مردم فرموده است«لاتدركه الابصار» جز پيامبر آن هم از لسان وحى، خوب، پس چطور مى پذيريد كه پيامبر در يك جا فرموده باشد به من وحى شده كه «لاتدركه الابصار» و در جاى ديگر بگويد «تدركه الابصار»، آيا اين را هيچ عاقلى مى تواند قبول كند و به پيامبر نسبت دهد؟! زنادقه نتوانستند در گفتار پيامبر(ص) تناقض اثبات كنند حال آيا مى خواهى از اين راه ثابت كنى؟! به امام عرض كرد آيا اين احاديثى را كه از پيامبر وارد شده تكذيب مى كنى؟ حضرت فرمود: بله، اگر مخالف قرآن باشد، پس مهم ترين معيار، عرضه روايات بر كتاب خدا است.
