قرار است:
۰.قال: يا رسول اللّه! ما العلم؟ قال: الانصات. قال: ثمّ مه؟ قال: الاستماع... ۱
انصات - كه به معناى سكوت نمودن است - (و إذا قرى ء القرآن فاستمعوا له)، انصاف قرائت شده و نوشته شده است:
اى رسول خدا! دانش چيست؟ فرمود: انصاف داشتن!!!
۰.ألا لا خَيْر في عبادة لا فقه فيها؛ ۲
بدانيد دانش بى انديشه سودى ندارد.
در متن عربى، صحبت از عبادت است و در ترجمه، عبادت به دانش ترجمه شده است.
۰.يكون في آخر الزمان عبّاد جهال و قرّاء فسقة؛ ۳
در آخر زمان، بندگانى نادان و قاريانى فاسق خواهند بود.
گويا مترجمان متوجّه تشديد كلمه عُبّاد (عبادت كنندگان) نشده و آن را عِباد (بندگان) خوانده اند.
۰.إنّ النّبى(ص) يُحبُّ الهَديَّة و يَستحليها و يستدعيها. ۴
استحلى الشى ء به معناى عدّه حلواً ۵ است كه مترجمان آن را يستحلّها خوانده و چنين ترجمه كرده اند:
رسول اكرم (ص) هديه را دوست مى داشت و آن را مباح و جايز مى شمرد.
۰.النفس مجبولة على سوء الأدب.
در اينجا نيز مترجمان، مجبولة - كه از «جبله على كذا أى طبعه» ۶ است - را «مجرورة»