وعدم الحضور .
وجواب از وجه اول آن است كه : آن آيه وقتى نازل شد كه قريش استعجال عذاب موعود مى كردند و مراد ، اين است كه من ملك نيستم در قوت و شدت تا انزال عذاب توانم كرد ، و يا مراد [ اين است كه ] علم به وقت نزول عذاب به اخبار خدا بى واسطه حاصل تواند شد .
واز دوم آن كه : تمويهى بود از شيطان كه به خيال آدم و حوا افكند كه آنچه مشاهد است در ملك از حسن و صورت و كمال قوت حاصل تواند شد به سبب اكل شجره .
و از سوم آن كه : تعليم از خداى تعالى بود و شديد القوى نبود مگر واسطه .
و از چهارم آن كه : مراد اولويت ملائكه است از عيسى عليه السلام در استنكاف از عبوديت ؛ إذْ عِيسى لَمْ يَكُنْ لَهُ أَبٌ ، وَالْمَلائِكَةُ لَيْسَ لَهُمْ أَبٌ ولا أُمٌّ .
واز پنجم : يَجُوزُ أنْ يَكُونَ تَقْدِيمُهُمْ فِى الْوُجُودِ ، يا بنابرآن كه ايمان به ملائكه به سبب آن كه غائب اند از حواس اهم است از ايمان به انبيا .
و از ششم : إنّ هذا لا يَمْنَعُ كَوْنَ الأنْبِيَاءِ أَفْضَلَ بِجِهاتٍ أُخَر كقهر ^۱ المضادّ والمُنَافي وتَحَمُّلِ الْمَتَاعِبِ والمَشَاقّ و غَيْرِ ذلِك .
و كلام در اين ادله و اجوبه بر تقدير جسمانيت ملائكه است ، چنانچه مذهب متكلمين است ، و اما بر تقدير تجرّد ملائكه چنان كه مذهب حكماست ، پس جواب جواب ديگرى است كه ذكر آن منافى با وضع اين مختصر است .
و از حديث سابق و ساير احاديث ديگر و وجه عقلى كه در مرتبه خاتميّه مذكور است معلوم مى شود افضليت حضرت رسول صلى الله عليه و آله از جميع انبيا و اين كه هر فضلى كه از براى هر پيغمبرى ثابت است براى آن حضرت ثابت است با زيادتى ، و شكى نيست خلقت افضل به اين معنى اجمل است از كل خلقت ها . پس مى تواند بود كه مراد به فرد اجمل كه در فقره دعا وارد شده خلقت جميل آن ^۲ حبيب پروردگار جليل ، بلكه به مقتضاى حديث سابق ، آفرينش ائمّه طاهرين ـ صلوات اللّه و سلامه عليهم