1303.
ـ الناسخ و المنسوخ ، بغدادى، عبدالقاهر بن طاهر، (مخطوطِ Petermann I 555).
ـ فتوح البلدان، بلاذرى، احمد بن يحيى، تحقيقِ M.J. de Goeje، لايدن، 1866.
ـ مشكاة المصابيح تبريزى، ولى الدين محمد بن عبدالله، ، ترجمه انگليسى از A.N. Matthews، كلكته، 1809 ـ 1810 [ترجمه ديگر از J. Robson، 4 جلد، لاهور، 1963 ـ 1965م؛ چاپ جديد: الخطيب العمرى (التبريزى)، محمد بن عبدالله، مشكاة المصابيح، تحقيقِ محمد ناصر الالبانى، 2 جلد، بيروت، المكتب الاسلامى، 1405ق. (م)].
ـ السنن او الجامع الصحيح، ترمذى، ابوعيسى محمد بن عيسى، 2 جلد، دهلى، 1315ق.
ـ التنبيه »ابواسحاق شيرازى.
ـ الحماسة »ابوتمّام.
ـ تفسير، خازن، علاءالدين على بن محمد بغدادى، 4 جلد، قاهره، 1309.
ـ ديوان هذيل، تحقيق كُزِگارتِن [لندن، 1854. نيز براى اطلاعات كامل كتاب شناختى » Kosegarten(م)].
ـ تذكرة الحفاظ، ذهبى، حيدرآباد [بى تا].
ـ الاتقان فى علوم القرآن، سيوطى، كلكته، 1852 ـ 1854 [مؤلفان در موارد معدودى به چاپ قاهره، 1306 نيز ارجاع مى دهند (م)] .
ـ شرح عقيلة در Mémoires de lacadémie des inscription، ج 50 [مراد از عقيلة كتابى از شاطبى (متوفاى 538 ق) با عنوان عقيلة أتراب القصائد فى أسنى المقاصد است كه شروح بسيار زيادى بر آن نوشته اند. اين اثر خود درواقع قصيده اى 300 بيتى مختوم به (راء) است كه سراينده در آن المقنعِ ابوعمرو دانى را تلخيص و به نظم درآورده است. دو شرح مهم بر اين اثر يكى جميلة أرباب المراصد (از جعبرى) و دومى الوسيلة الى كشف العقيلة (نگاشته سخاوى) است. ظاهرا مراد مؤلفان همين شرح اخير است كه در مجله زير به چاپ رسيده است:
Mémoires présentés par divers savants à l'Académie royale des inscriptions et belles-lettres de l'Anstitut de France. (م)]
ـ شوشاوى ]احتمالاً مراد حسين (حسن) بن على بن طلحة الرجراجى الشوشاوى، معروف به ابوعبدالله سملالى (متوفاى 899ق) است كه به گفته زركلى از وى كتابى باعنوان مباحث فى نزول القرآن و كتابته برجا مانده و نسخه اى از اين اثر در ظاهريه در دمشق است.