۲۵.عبدالعظيم حسنى گفت :حضرت ابو جعفر جواد عليه السلام فرمود : از پدرم شنيدم كه مى فرمود : از پدر خود موسى بن جعفر شنيدم كه فرمود : عمرو بن عبيد خدمت حضرت صادق عليه السلام رسيد ، پس از سلام در محضر آن بزرگوار نشست و آيه شريفه « الَّذِينَ يَجْتَنِبُونَ كَبَائِرَ الإِثْمِ وَالْفَوَاحِشَ » را قرائت نموده و پس از خواندن آيه سكوت كرد .
حضرت فرمود : چرا سكوت كردى ؟
عرض كرد : ميل دارم گناهان كبيره را در قرآن بشناسم .
امام صادق در اين هنگام گناهان كبيره را براى او تشريح كرده و فرمودند : بزرگترين گناهان شرك به خداست ، خداوند مى فرمايد : «هركس براى خدا شريكى قائل شود پروردگار بهشت را بر او حرام خواهد ساخت» .
از گناهان كبيره نوميدى از رحمت خداوند است ؛ زيراكه فرموده : «از رحمت پروردگار نوميد نمى گردند مگر كافران» .
از گناهان كبيره راحت بودن از مكر خدا است، يعنى انسان به عذاب و غضب خداوند اعتنا نكند و با كمال آسايش به معصيت و نافرمانى پروردگار خود را مشغول سازد ؛ زيرا خداوند مى فرمايد : «از عذاب و مكر پروردگار ايمن نخواهند بود مگر گروه زيانكاران» .
از جمله معاصى كبيره نافرمانى پدر و مادر است ، خداوند سبحان كسانى را كه از فرمان پدر و مادر سرپيچى نمايند آنها را بدبخت و ستمگر معرفى فرموده است .
از گناهان بزرگ كشتن كسى كه خداوند ريختن خون وى را حرام نموده است ، مگر اشخاصى كه بدستور حكام شرع حكم قتل آنها صادر شده باشد ، پروردگار مى فرمايد : «جزاى كسى كه خون مؤمنى را بريزد دوزخ است و او همواره در آنجا معذّب خواهد بود» .
از معاصى كبيره نسبت دادن زنا به زن مسلمان و مرد مسلمان است ، و بطور كلى نسبت دادن هر عمل زشت و فعل حرامى به مسلمانان از گناهان بزرگ است ، خداوند در قرآن فرموده : «اين اشخاص كه مسلمين را به اعمال زشت نسبت مى دهند در دنيا و آخرت از رحمت و آمرزش پروردگار دور هستند ، و براى آنان عذاب بزرگى آماده است» .
از گناهان بزرگ خوردن مال ايتام و تصرف غير مشروع در اموال آنان است ، خداوند مى فرمايد : «كسانى كه مال ايتام را مى خورند مانند اين است كه آتش مى خورند و زود است كه به آتش دوزخ بپيوندند» .
از معصيتهاى بزرگ فرار نمودن از جهاد و دورى از اجتماع مسلمين در جنگ با كفار است ، خداوند مى فرمايد : «هركس از مسلمانان در روز جهاد با دشمن فرار كند و پشت به جنگ نمايد مشمول غضب خداوند شده و در جهنّم منزل خواهد كرد ، مگر اشخاصى كه از جبهه برگردند و خود را براى حمله بعدى آماده نمايند ، يا سربازانى كه از عده اى فرار كرده و به دسته ديگرى از مجاهدين متصل شوند» .
از گناهان كبيره خوردن ربا و گرفتن نزول و بهره است ، خداوند فرمايد : «كسانى كه ربا مى خورند، روز قيامت بپا نخيزند مگر مانند آنكس كه شيطان او را آسيب رسانيده و ديوانه شده باشد» .
از معاصى كبير سحر و جادويى است ، خداوند فرموده : همانا دانستند آن كس كه سحر و جادويى را بخرد و فراگيرد ، براى او در آخرت بهره و نصيبى نخواهد بود» .
از گناهان بزرگ زنا كردن و زنا دادن است ، پروردگار فرموده : «هركس مرتكب اين كار زشت گردد، به گناه و حرام خواهد پيوست ، و بر مرتكب اين فعل شنيع روز قيامت عذاب دو چندان خواهد بود و در آتش دوزخ به خوارى و سرافكندگى جاودان خواهد ماند» .
از معاصى كبيره دروغى است كه صاحبش را در زشتى و بدكارى فروبرد ، خداوند فرموده : «كسانى كه به عهد خدا و سوگند، بهاى اندكى را مى خرند» يعنى با قسم دروغ منافع خود را در نظر مى گيرند «اين مردم در آخرت بهره و فايده اى نخواهند داشت» .
از گناهان بزرگ خيانت در امانت و اموال مسلمين است ، خداوند مى فرمايد : «هركس خيانت بورزد و اموال مردم را كه در نزد وى امانت نهاده شده حيف و ميل نمايد ، با همان خيانت و كار زشتى كه انجام داده در محضر پروردگار حاضر خواهد گرديد» .
از معاصى كبيره ندادن زكات واجب است ، خداوند فرمايد : «بوسيله پولهاى اندوخته كه حقوق واجبه آنها داده نشده باشد ، صورت ها و پهلوها و پشت هاى آنها داغ خواهد شد».
از معاصى كبيره گواهى دادن به دروغ و يا تزوير و مخفى داشتن شهادت است در هنگامى كه به آن احتياج پيدا شود ، خداوند مى فرمايد : «هركس در وقت احتياج به شهادت گواهى ندهد اين شخص دلش آسوده و معصيت كار است» .
از گناهان كبيره نوشيدن شراب و استعمال مسكرات است ؛ زيرا خداوند از خوردن شراب نهى فرموده ، هم چنان كه از پرستش بتان جلوگيرى نموده است .
از معاصى بزرگ ترك نماز از روى قصد و عمد است ، و يا هر عملى را كه خداوند واجب نموده ترك شود ، زيرا رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود : هركس نماز رااز روى قصد و عمد ترك نمايد از ذمّه پروردگار و پيغمبرش بيرون خواهد شد .
از گناهان بزرگ پيمان شكنى و قطع رحم است ، خداوند فرمايد : «اين دسته از مردمان كه گرفتار اين صفت مذموم شوند ، مشمول لعنت خداوند خواهند شد و براى آنان عاقبت بدى خواهد بود» .
حضرت موسى بن جعفر عليهماالسلام فرمود : در اين هنگام عمرو بن عبيد از محضر
حضرت صادق عليه السلام بيرون شد ، در حاليكه گريه اش بلند شده بود و مى گفت : هلاك گرديد كسى كه از نزد خود مطلبى گفت ، و با شما در فضيلت و دانش خصومت ورزيد .
