636 ، رساله اول مجموعه «1ر ـ 155پ» ، نستعليق ، بدون نام كاتب ، قرن 13ق ، از ميانه و طرفين افتادگى دارد ؛ آغاز: كه سپاهيان در آن چوى نهند و تبرزين را نيز چخماخ گويند. چرخ فلك و كمان سخت ؛ انجام: چخماخ كيسه پوست كه از جهت شانه و غيره دوزند... و در تحفه آمده كه كيسه پوستى دو طبقه باشد كه سپاهيان ؛ صفحات در صحافى جابجا شده است.
155 برگ ، 17 سطر ، 17×21 سم.

550. مجمع البحرين ومطلع النيرين (غريب الحديث ، لغت ـ عربى)

از: فخر الدين بن محمد على بن طريح نجفى (م 1087ق)

فرهنگ لغتى است شامل لغات غريب قرآن و احاديث شيعى به ترتيب حرف آخر كلمات ، كه تأليف آن در 1079ق به پايان رسيده و بارها چاپ شده است.
[الذريعة: 20/22؛ التراث العربى: 4/445؛ فهرست كتب خطى آستان قدس رضوى: 12/94] آغاز: الحمد لمن خلق الانسان وعلّمه البيان والتبيان.
انجام: وقد تبدّل الهاء همزة فيقال أيهات مثل هراق وأداق.
19 ، نسخ ، فتحعلى بن حاج محمد صفى كزازى ، قرن 13ق ، عناوين و نشانيها شنگرف ، در چند جاى نسخه مهر مربع بزرگى مربوط به كتاب خانه شيخ فضل اللّه نورى مشاهده مى شود ، در اول نسخه تملكى در 1251ق با مهر مربعى مالك آن به چشم مى خورد.
جلد: تيماج مصنوعى مشكى با ترنج و سر ترنج ضربى زرين ، واقف: سيد محمد كاظم طباطبايى 11/9/1325 ، ثبت: 840.
374 برگ ، 31 سطر ، 21×5/28 سم.

551. مجمع الفرس (فرهنگ سرورى) (لغت ـ فارسى)

از: محمد قاسم بن محمد سرورى كاشانى (قرن 11ق)

فرهنگى فارسى بفارسى است كه براى شاه عباس صفوى در 1008 ق نگاشته است. سپس سه بار در آن دست برده كه سومين بار آن در لاهور ، به سال 1036 ق بوده است. به ترتيب الفباء حرف آغاز واژه ها در باب و حرف پايان در فصل. در پايان فصلى كوتاه در استعارات ، نيز به ترتيب الفبايى. به كوشش دبير سياقى ، در تهران به سال 1338 ش چاپ شده است.
[الذريعه: 16/201؛ فهرست نسخه هاى خطى مركز دايرة المعارف بزرگ اسلامى: 1/221]