6. نتيجه

با بررسى نبوّت در قرآن و عهد عتيق، مى‌توان به نتايجى چند رهنمون شد: در هر دو دين الهى، بحث نبوّت و نبى وجود دارد و فلسفه نبوّت و هدف آن در هر دو كتاب در برخى موارد مشترك است، انبياى الهى از اوصاف مشتركى برخوردارند، آنان براى دريافت كلام الهى از طرق مشتركى بهره مى‌گيرند، ولى با اين حال همه اين انبياء در يك درجه و مرتبه نبودند و برخى بر برخى ديگر برترى داشتند. در عين اين شباهتها، عهد عتيق ويژگيهاى خاصّى در باب نبوّت دارد: عناوينى خاصّ در كنار عنوان نبى وجود دارد كه به پيامبر خدا بار مى‌شد، نبوّت گروهى در عهد عتيق وجود دارد و عدّه‌اى با هم نبوّت مى‌كردند و در كنار يكديگر مى‌زيستند، نبيه (پيامبر زن) در كنار مردى كه به عنوان نبى الهى بود وجود داشت و نبوّت دروغين نيز در كنار نبوّت راستين مطرح است.

منابع و ماخذ

ـ قرآن كريم. ترجمه فولادوند.
ـ كتاب مقدس. ترجمه تفسيرى، شامل عهد عتيق و عهد جديد.
1. آريان پور كاشانى، منوچهر. فرهنگ جامع پيشرو آريان پور. تهران: نشر الكترونيكى و اطلاع رسانى جهان رايانه.
2. ابن‌بابويه، محمّدبن على. علل الشرايع و الاسلام. مترجم و محقق: محمّدجواد ذهنى تهرانى. قم : مومنين.
3. ــــــــــــــ. معانى الاخبار. مترجم: عبدالعلى محمّدى شاهرودى. تهران: دارالكتب الاسلاميّه.
4. ابن‌منظور، محمّدبن مكرم. لسان العرب. بيروت: دار صادر.
5. اپستاين، ايزيدور. يهوديّت بررسى تاريخى. مترجم: بهزاد سالكى. تهران: چاپ اوّل، موسسه پژوهشى حكمت و فلسفه ايران.