محمّدرضا مظفّر نيز در اين باره آورده است:
تفترق الفلسفة عن علم الكلام انّ الكلام وضعه المسلمون للدفاع عن الدين و الفلسفة ليس فيها طابع دينى و لاتسلك مسلكاً او تتبع ديناً بخصوصه بل تبحث عن الحقائق على ما هى عليه، و هذا التجرّد قد يحمل الفيلسوف على تبنى رأى مخالف للشريعة الاسلامية أو لظاهر الشريعة الاسلامية ممّا يوجب الخروج عن الدين فى واقع الأمر أو فى نظر المسلمين و الفيلسوف لايبالى أن ينقض البرهان الذى اقامه ديناً أو مذهباً.۱
استاد مطهّرى با همسانانگارى روش متكلّمان با فلاسفه مشّاء در تكيه بر استدلالهاى عقلى، يكى از تفاوتهاى متكلّم با فيلسوف را در متعهّد بودن متكلّم دانسته است:
متكلّم، مانند فلاسفه مشّاء، تكيهشان بر استدلالات عقلى است؛ ولى با دو تفاوت ... يكى ديگر اين كه متكلّم بر خلاف فيلسوف، خود را متعهّد مىداند؛ متعهّد به دفاع از حريم اسلام. بحث فيلسوفانه، يك بحث آزاد است. يعنى فيلسوف هدفش قبلاً تعيين نشده كه از چه عقيدهاى دفاع كند؛ ولى هدف متكلّم، قبلاً تعيين شده است.۲
در منبعى تازه چاپ شده نيز از مشهور بودن ديدگاه نامتعهّد نبودن فيلسوف به وحى در مقام فلسفهورزى، اين گونه سخن رفته است:
در ميان اهل فلسفه ما هم مشهور است كه فيلسوف، ملتزم به وحى نيست و يكى از تفاوتهايش با علم كلام و عرفان (تصوّف) همين است. فيلسوف در كلام وحى، تأمّل و تفكّر مىكند؛ امّا از آن جهت كه فيلسوف است، به استناد آن، چيزى را نفى يا اثبات نمىكند. با اين همه، مىدانيم فيلسوفان
1.الفلسفة الاسلامية، ص ۷۵.
2.مجموعه آثار استاد شهيد مطهرى، ج ۵، ص ۱۴۹.