شيخ حسكاى بابويه، مدرسهاى در رى داير كرده بود كه در آن، به تدريس علوم دينى و تبليغ معارف دين پرداخته مىشد. هنگامى كه نويسنده سنّى، نسبتِ نداشتن مسجد و مدرسه به شيعه مىدهد، عبد الجليل پاسخ مىگويد كه اگر بخواهيم مدارس خراسان و مازندران و... را بشمريم، طومارات كتب مىشود و فقط چند مدرسه از محلّ تولّد خودش - شهر رى - را برمىشمرد. در لابهلاى اين مدارس، از مدرسه حسكاى بابويه نام مىبرد:
و در آن جا مدرسه شمس الإسلام حسكا بابويه كه پير اين طايفه بود كه نزديك سراى ايالت است و در آن جا نماز به جماعت و قرائت قرآن و تعليم قرآن كودكان را و مجلس وعظ و طريق فتوا و تقوا ظاهر و معيّن بوده است و هست، نه در عهد دولتِ اين دو سلطان كردند كه خواجه اشارت كرده است. ۱
نويسنده سنّى در جايى از كتابش ادّعا كرده بود كه خواجه نظام الملك، ۲ شيخ حسكا بابويه را مورد احترام قرار نداده است. عبد الجليل در اين باره نوشته است:
و امّا آنچه بعضى از اسامىِ اين طايفه را ياد كرده است كه خواجه نظام الملك ايشان را كمحرمتى داد، خلاف راستى است كه از اين جماعت از نظام الملك، عطاياى بسيار و صلتهاى عظيم ستدهاند و علم و امانت و زهد و ورع شمس الإسلام حسكا بابويه، همه طوايف اسلام را معلوم است. ۳
عبد الجليل در پاسخ به سخن ديگرى از نويسنده سنّى كه گفته است: «در جهان، هرگز رافضىاى نبوده است كه او را در دين و دولت، قدرى يا قدمى يا جاهى يا منزلتى يا حرمتى يا نامى بوده است»، ۴نام تعدادى از بزرگان دين و اصحاب امامان و روات حديث و نيز علماى متأخّر را برمىشمرد و وصفشان مىكند، كه از آن جمله است:
و از متبحّران علماى متأخّران... و ابو جعفر الكبير البابويى مصنّف سيصد
1.همان، ص ۳۴ - ۳۵.
2.خواجه نظام الملك (۴۰۸ - ۴۸۵ق)، وزير دانشدوست سلجوقيان و مؤسّس نظاميه بغداد و مدارس علمى ديگر.
3.همان، ص۱۴۴ .
4.همان، ص۲۰۷.