اين كتاب به أربعين البهائى نيز شهره است؛ چه اين كه نويسنده، اثرش را به دستور وزير بهاء الدين محمّد بن وزير شمس الدين محمّد جوينى، متولّى حكومت بلاد ايران در دولت هلاكوخان نگاشته است. ^۱

44. مقصد الراغب فى فضائل على بن ابى طالب و أهل بيته أئمّة الهدى و مصابيح الدجى‏

نويسنده: حسين بن محمّد بن حسن (م حدود سال 656ق). برخى وى را نزديك به عصر شيخ صدوق دانسته‏اند؛ ولى‏استاد محمّد حسين جلالى، با ارائه ادلّه‏اى مستند، بر اين باور است كه وى در نيمه سده هفتم مى‏زيسته است. ^۲ نسخه خطى (و ناقص) كتاب مقصد الراغب فى فضائل على بن ابى طالب عليه السلام در كتاب‏خانه دانشكده الهيات مشهد موجود است. ^۳

45. مناقب آل محمّد (النعيم المقيم لعترة النبأ العظيم)

نويسنده: شرف الدين ابو محمّد عمر بن شجاع الدين موصلى (م 657ق). وى شيخ شافعيه بوده است و كتابش با تحقيق علّامه سيّد على عاشور در بيروت به سال 1424ق، به چاپ رسيده است. ^۴

46. كفاية الطالب فى مناقب على بن ابى طالب‏

نويسنده: ابو عبد اللَّه محمّد بن يوسف بن محمّد نوفلى قرشى كنجى شافعى (م‏658ق). اهل سنّت وى را اهل علم و فضل دانسته و معاصر او مى‏گويد: «كان من أهل العلم بالفقه و الحديث لكنّه كان فيه كثرة كلام و ميل إلى مذهب الرافضة». در ذكر حوادث سال‏658 ق، آمده است: «فثار العلوم بدمشق و قتلوا الفخر محمّد بن يوسف بن محمّد الكنجى فى جامع دمشق، و كان المذكور من أهل العلم لكنّه كان فيه شرّ و ميل إلى مذهب الشيعة». وى كتاب كفاية الطالب را در 112 باب به سال‏647 ق، در شهر