عمدتاً فهم درستتر و دقيقتر بخشىاز تاريخ مجادلات كلامى ميان مذاهب اسلامى و درسگيرى از آنها بوده است.
گفتنى است كه برخى از مسائلى كه ذيل محورهاى مختلف آمدهاند، بهنحوى همپوشى دارند و چه بسا بتوان يك مسئله را ذيل چند محور گنجاند. به همين سبب، انتخاب موارد و آوردن آنها ذيل محورى خاص، چه بسا چندان دقيق نباشد و اين، زاده خصلت بحث در سراسر اين كتاب و به دست ندادن كليدى از سوى خود عبد الجليل براىدستهبندى مسائل بوده است. محورهاى پيشنهادى زير، صرفاً انتخابى شخصى براى تسهيل مباحث بوده است، نه بيشتر.
براى رعايت اختصار در سراسر بحث، از اين پس از نويسنده كتاب بعض فضائح الروافض كه به شيعيان تاخته است به نام «مدّعى» و گاه «حريف» ياد خواهم كرد و از عبد الجليل قزوينى رازى كه به او پاسخ داده است، به نام «ناقض» يا «پاسخگو».
الف. محورهاى بحث
امّا محورهاى انتخاب شده براى اين بحث به شرح زير هستند:
1. مناقشه در پيشينه تشيّع مدّعى؛
2. تأكيد بر الزامات تفكّر اشعرىگرايانه؛
3. حفظ حريم خاندان پيامبر صلى اللَّه عليه و آله؛
4. آشكار كردن تناقضها؛
5. به كارگيرى قياس ذوحدّين؛
6. آشكار كردن منطق يك بام و دو هوا؛
7. تفكيك بين حقّانيت شخص از رفتار پيروانش؛
8. اشاره به مسائل بىربط با اعتقادات؛
9. تكذيب ادّعاها؛
10. اشكال به شيعه يا قرآن؛
11. توضيح و تبيين مسائل؛