ناقض حيرت مىكند از اين كه مدّعى، همه شيعيان عالم را «رافضى خواند و كافر داند» و در عين حال، اميد دارد كه «ايشان او را مؤمن دانند و مسلمان خوانند و اين تمنّاى محال است». ۱
مدّعى اشكال كرده است كه شيعيان از «جعفر و پدرانش» احاديث خود را نقل مىكنند. ناقض پاسخ مىدهد: «عجبتر اين است كه خواجه اسناد اخبار از پاچهفروش و رسنتاب و جواليقى و حلاّج و شانهتراش مىبرد تا به انس مالك و بوهريره» و اين سلسله سند را مىپذيرد و به مضامين غير عقلى موجود در اين گونه احاديث تن مىدهد؛ امّا به شيعه كه مىرسد بر آنان اعتراض مىكند و «اگر شيعه اخبارى روايت كنند موافق عقل قرآن به اسانيد صحيحه از ائمه»اى كه معصومشان مىداند، از نظر مدّعى، كارشان خطاست. ۲
همين مسئله در باب معجزات و خوارق عادات پيش مىآيد. مدّعى بر شيعه مىتازد كه «معجزات رسولان در حقّ على اثبات مىكنند». ناقض بر سبيل جدل به او پاسخ مىدهد كه گويى وى احوال هممذهبان خود را نيك نمىداند كه آنان چنان كراماتى براى برخى از مشايخ صوفيه اثبات مىكنند كه از «معجز بليغتر است». براى مثال، حضرت موسى عليه السلام با درجه نبوّت، مسير مصر تا مدين را طى يك هفته مىپيمايد و پيامبر صلى اللَّه عليه و آله «كه سيّد انبياست، به چند روز از مكّه به مدينه مىآيد»؛ امّا «شيخ جنيد به روزى از بغداد به شام آمد و شيخ شبلى به ساعتى از كوفه به بيت الحرام آمد و معروف كرخى را از ميانه سنگ، طعام آمد، ابو الحسن نورى را از درخت سلام آمد». حال آن كه اين ادّعا نه تنها گزافه است، با واقعيت سازگار نيست و «آن پيران نكوطريقت، هرگز اين دعوى ناكرده و اين طامات به خود راه ندادهاند». ۳
باز مدّعى اين معجز را از امام رضا عليه السلام نقل مىكند كه به تصوير شيرى كه بر بالشى