ديبا بود، اشاره كرد و آن را جان بخشيد. آن گاه بر آن خرده مىگيرد و آن را «محالى عظيم» مىشمارد. ناقض پاسخ مىدهد كه محال بودن اين حادثه، به چه دليل است؟ آيا خداوند قدرت چنين كارى ندارد؟ در اين صورت، با داستان عصاى موسى و تبديل شدن آن به اژدها چه بايد كرد؟ يا آن كه مدّعى، امام رضا عليه السلام را داراى چنين منزلتى نمىداند؟ در آن صورت، مگر فراموش كرده است كه «مُذكِّران و عارفان سنّى، همه سال بر سر كرسىها گويند و لاف زنند كه شيخ حسين منصور الحلّاج روزى بر شيرى سهمناكِ غضوب نشسته بود و اژدهايى دمان را در دست گرفته بود زنده، از دروازه بغداد درآمد و از گرد شهر بگذشت و انا الحق بزد». ۱
مدّعى بر شيعيان خرده مىگيرد كه «گويند آفتاب از بهر على باز گرديد». ۲ ناقض تأييد مىكند و رواياتى به سود اين ادّعا مىآورد. آن گاه از موضع اين «خواجه نوسُنِّى» تعجب مىكند كه معجزاتى شبيه اين را براى ديگران اثبات مىكند و بر اين باور است كه «روا مىدارد كه چون عمر خطّاب را روزه تباه شود، آيه قرآن به حكم روزه بعد از نمازِ خفتن تا به وقت صبح منسوخ كنند براى فضيلت عمر بىدعاى مصطفى»؛ امّا همين قدر را براى على روا نمىدارد. ۳
همچنين مدّعى در نقد شيعيان مىنويسد: «گويند ذوالفقارِ على از آسمان آوردند» و خود مىافزايد كه چنين نيست؛ بلكه اين شمشير از غنائم جنگ بدر است كه حضرت رسول آن را به على بخشيد. ۴ ناقض در پى جواب مفصّلى به اين اشكال، از او مىخواهد كه وصف تازيانه عمر را از عالمان اهل سنّت بپرسد و دريابد كه «يكى مىگويد: از پوست ناقه صالح بود و ديگرى مىگويد: از جلد كبش ابراهيم بود و ديگرى مىگويد: از پوست گوسفندانِ شعيب بود. و نمىدانم كه آن پوست كه نگاه مىداشت دو سه هزار سال؟ اگر آن رواست و جايز و مصوَّر، اين نيز هم روا بايد داشتن». ۵