مدّعى، اعتقاد شيعه را در باره شكافته شدن سقف خانه و غايب شدن امام زمان، محال و گزافه مىشمارد. ۱ ناقض، داستان پيرى از صوفيان به نام ثابت البُنانى را نقل مىكند كه درگذشت و مريدانش او را دفن كردند؛ امّا چون بر سر تربيت او آمدند «البته كالبد شيخ در خاك نيافتند»، ناگزير براى فهم حقيقت نزد دختر هفت ساله شيخ رفتند و بى آن كه سؤالى كرده باشند، آن دختر گفت: «پندارم پير را در خاك طلبيديد و نيافتيد» و سپس اشاره مىكند كه دعاى پدرش مستجاب شده و خداوند او را در خاك رها نكرده است «كه جاى مردان، روضه پاك است، نه ميانه خاك است». ۲
پس از نقل اين ماجرا - كه در متون اهل سنّت آمده است - ، ناقض مىپرسد: «پس اى نامنصف! روا باشد كه ثابت بُنانى را از ميان خاك ببرند چنان كه كس نبيند و دخترش غيب داند و امام سنّى در تصنيف شرح دهد و غريب نباشد؛ امّا روا نباشد كه بقيه ذريه طاهره از آل مصطفى كه خائف باشند بر وى از اعدا [... ]بارى تعالى از سقف خانه او را بيرون برد؟!». ۳
مدّعى به شيعيان حمله مىكند كه آنان دو خليفه نخست را «دوست ندارند و پنهان ايشان را لعنت كنند». ناقض پاسخ مىدهد كه گويا وى خود فراموش كرده است كه هممذهبانش در عهد خلفاى بنى اميّه و مروانيان، يعنى نهصد و پنجاه ماه، آشكارا و بر سر منبرها على را «لعنت مىكردند بر منبرهايى كه خطبه به نام بوبكر و عمر و عثمان مىكردند». ۴
مدّعى گفته بود كه شيعيان بر اين باور هستند كه مقصود از تين، در سوره تين، پيامبر صلى اللَّه عليه و آله و مراد از زيتون، «على است». ۵ ناقض پاسخ مىدهد كه غالب مفسّران، تين و زيتون را به همان معناى لغوىاش تفسير كردهاند. بهرى نيز اين دو را نام دو كوه