الكفّار» وصف كرده است. مدّعى بر او خرده مىگيرد و مىگويد با توجّه به آن كه وى در كتاب خود نوشته است كه «على مبتلا گشت به قتال و قتل مسلمانان»، لازم بود كه در آغاز كتاب نيز مىنوشت: «قاتل المسلمين و الكفار، تا اوّلِ سخن با آخر ماننده بودىْ بىاعتراض». ۱
مدّعى نوشته بود كه «از حال طفوليت تا بيست و پنج سالگى بر مذهب رفض بودم». ناقض اشكال مىكند چگونه كسى كه خود را شيعه دانسته است، «حدّ تكليف نداند و وقت بلوغ نشناسد كه مانند اين طفلى را مذهبى و اعتقادى نباشد». ۲
مدّعى گفته بود «چون از خبث عقيدت» شيعيان آگاه شد، از آنان روى گرداند. ناقض بر او مىتازد كه در اين سخن، وى «دعوى خدايى كرده و با فرعون و نمرود، شريك شده است»؛ زيرا بر نهانخانه دل، جز خدا كسى آگاهى ندارد. ۳
مدّعى نوشته بود: «در دست كودكى رافضى مصحفى بگرفتند». ناقض پاسخ مىدهد كه: «عُقلا كودك را به رفض چگونه منسوب كنند؟». ۴
همچنين گاه ناقض بر اشكالات ساختارى و تكرار فصول در نوشته مدّعى خرده مىگيرد و مىنويسد: «يك فصل دو بار در كتاب آوردن بعينه، الاّ دلالت نباشد بر جهل منصف». ۵ هرچند لزوماً چنين نيست.
16. يارى گرفتن از طنز
مدّعى در حملات خود، متوجّه نيست كه چه بسا خود را بيشتر در معرض پاتك ناقض قرار مىدهد، تا تقويت موضع خويش. به همين سبب، ناقض از شيوههاى گوناگونى براى از پاى درآوردن حريف بهره مىگيرد كه يكى از آنها به كاربستن طنز و طعنه است. در يكى از اين موارد، مدّعى مىنويسد كه در عهد سلطان محمّد ملكشاه،