است و نويسنده، خود گاه اشاره مىكند كه پاسخى «مُسكت» داده است. ۱
با اين همه، انتظار مىرود كه برخى حدّاقلها در نگارش آن رعايت مىشد كه با نگاه امروزى به نظر مىرسد كه نشده است. همچنين شاهد برخى بىدقّتىها و احكام شتابزده و خلطهاى تاريخىاى هستيم كه پرداختن به آنها از عهده اين نوشتار، خارج است؛ ولى اشاره به موارد زير، بد نيست.
يك. عبد الجليل رازى، فلاسفه، دهريان و مزدكيان را يكى مىگيرد و آنها را همسنگ مىشمارد و از اين جهت، نه تنها از نظر تاريخى به خطا رفته، بلكه در فهم مدّعيات آنها و يكى شمردنشان، دچار همان خطايى شده است كه نويسنده كتاب بعض فضائح الروافض را به آنها متّهم كرده است. وى در مواردى احكام نادقيقى صادر مىكند و نشان مىدهد كه اطلاعات تاريخىِ درستى ندارد و با يك چوب، همه را مىراند. براى مثال، در جايى فلاسفهاى چون ارسطو و طبيبىچون بقراط را بنيادگذار مزدكيان يا به تعبير وى «مزادكه» و دهرىمسلكان قلمداد و ادعا مىكند: «معلوم همه فضلا و علما و مسلمانان نيكواعتقاد است كه سرِ همه دهريانْ حكماى اوّل بودند و رؤوس مزادكه چون ارسطوطاليس و بقراطيس و زردشت خره و بهرام مدعى كه دهريى نهاندند». ۲ اين نمونهاى از خلط واقعيتهاى تاريخى با باورهاى عاميانه است كه دامنگير نويسنده كتاب نقض و رقيب وى شده است.
دو. عبد الجليل رازى در جايى دچار مغالطه اشتراك لفظى مىشود و واژه «شيعه» در قرآن را كه معناى لغوى آن مورد نظر بوده است، بر شيعه اصطلاحى منطبق مىسازد و از آن بر ضد حريف خود سود مىجويد. مدّعى بر رافضيان تاخته بود كه آنان هرگز در جهان، قدر و منزلتى نداشتهاند. عبد الجليل يا ناقض در اين جا بهدرستى تأكيد مىكند كه مقصود مدّعى از رافضى، همان شيعى است. سپس در عظمت شيعه از قرآن و داستان انبيا آغاز مىكند كه خداوند، ابراهيم نبى را يكى از شيعيان نوح