ناگفته نماند در صورتى كه خبر واحدى وجوه متعدد داشت و تمام يا بعضى از وجوه آن راجح به نظر رسيد، مى توان گفت كه تمام وجوه، صحيح است.
* در باب «حكم الجنابة و صفة الطّهارة منها» رواياتى آورده كه قبل و يا بعد از هر غسلى جز جنابت، وضو لازم است، گرچه وضو گرفتن قبل از غسل، بهتر است؛ اما روايتى وضوى بعد از غسل را بدعت مى داند و ايشان دو وجه ذكر كرده و باتوجه به آن دو وجه، تنافى مرتفع مى گردد:
فأما ما رواه أحمد بن محمّد، من شاذان بن الخليل، عن يونس، عن يحيى بن طلحه، عن أبيه، عن عبداللّه بن سليمان قال: سمعت أبا عبداللّه(ع) يقول: الوضوء بعد الغسل بدعة. ۱
وجوهى كه مرحوم شيخ(ره) ذيل روايت آورده، به قرار ذيل است:
1. ممكن است روايت در مورد شخصى باشد كه غسل جنابت را مكفى نمى داند و لذا وضو مى گيرد . چنين كسى بدعت گذار به حساب مى آيد؛
2. وجه ديگر اين كه روايت، مربوط به غسل هايى غير از غسل جنابت باشد؛ زيرا در ساير اغسال، قبل از غسل، وضو گرفتن مستحب است و چه بسا اگر تأخير بيفتد، بدعت شمرده شود. ۲
* در باب «المياه وأحكامها»، ضمن بيان رواياتى تصريح شده كه آب وضو يا غسل بايد خالص، طاهر و... باشد؛ اما در روايتى، غسل و وضو با گلاب تجويز شده است:
محمّد بن يعقوب، عن على بن محمّد، عن سهل بن زياد، عن محمّد بن عيسى، عن يونس، عن أبى الحسن(ع) قال: قلت له: الرجل يغتسل بماءالورد و يتوضأ به للصلاة؟ قال: لا بأس بذلك. ۳
مرحوم شيخ(ره) وجوهى را ذكر مى كند:
1.همان، ج ۱، ص ۱۴۷، ح ۳۹۵.
2.همان.
3.همان، ج ۱، ص ۲۰۵، ذيل ح ۵۶۳.
