شده، سپس روايتى مبنى بر عدم جواز متعه بدون اذن ابوين آمده است:
عن أبى عبداللّه(ع) قال: «العذراء الّتى لها أب لاتتزّوج متعة إلاّ بإذن أبيها». ^۱
مرحوم شيخ(ره) اين روايت را تأويل كرده و مى نويسد:
اين حكم در مورد دختر باكره نابالغ است و شامل بالغ نمى شود، يا اين كه حمل بر تقيه مى شود. ^۲
در باب «ذبايح و اطعمه»، رواياتى درباره حلال بودن خمرى كه به واسطه اضافه كردن سركه يا نمك به سركه تبديل مى شود، آورده شده است؛ اما دو روايت، ظاهراً با اين روايات در تعارض است:
الف . راوى از امام(ع) درباره خمرى كه در آن سركه ريخته شده سؤال مى كند، امام مى فرمايد: «لا، إلاّ ما جاء من قبل نفسه صحيح نيست مگر اين كه خود به خود سركه شده باشد». ^۳
مصنّف، اين روايت را حمل بر استحباب كرده است و اضافه كردن سركه و... را ممنوع نمى داند.
ب . ابى بصير از امام صادق(ع) درباره خمرى كه سركه شده سؤال مى كند، امام مى فرمايد: «لا بأس إذا لم يجعل فيها ما يقلبها؛ ^۴ هرگاه چيزى كه باعث دگرگونى خمر شود، در آن ريخته نشود، اشكال ندارد».
مقصود امام اين است كه هرگاه چيزى در خمر ريخته شد، نمى توان از آن استفاده كرد، مگر اين كه به قدرى كنار گذاشته شود كه اگر چيزى به آن افزوده نمى شد، خود به خود سركه مى شد. ^۵