فراوان حديث نوشتم و آنگاه تباه كردم. دوست مى داشتم دارايى و فرزندانم را فدا مى كردم و احاديث را تباه نمى ساختم. ۱
هشام بن عروه مى گويد:
پدرم در «يوم الحرّة» ۲ كتابهاى فقهـى خـود را آتـش زد. پس از آن، همـاره مى گفت: بودن آن نگاشته برايم دوست داشتنى تر بود تا بودن فرزندان و اموالم. ۳
يزيد بن هارون مى گويد:
از دانش يحيى بن سعيد، سه هزار حديث حفظ كردم و چون مريض شدم، نصف آن را فراموش كردم. ۴
آورده اند كه شعبى گفته است:
تا به امروز هيچ خطى بر سفيدى كاغذ ننوشتم. هر حديثى كه نقل كردم، آن را حفظ كرده ام؛ امّا آن قدر از دانش و حديث فراموش كرده ام كه هر كس بدانها دست مى يافت، دانشمند مى گشت. ۵
عبيدة بن عمرو سلمانى (مردى از فقيهان كوفه كه نگاشته هاى بسيارى داشت) در هنگام مرگ، همه را تباه ساخت و گفت:
مى ترسم كسانى بدانها دست يابند و از آنها وارونه بهره گيرند. ۶
شعبة بن حجّاج از منصور بن معتمر نقل مى كند كه مى گفت:
1.تقييد العلم، ص۶۰؛ جامع بيان العلم، ج۱، ص۳۲۶
2.روزى كه به سال ۶۳ هجرى، سپاهيان جنايت پيشه شام به مدينه حمله كردند و بسى قتل كردند و فساد به بار آوردند.
3.الطبقات، ج۹، ص۱۷۵؛ المصنّف، عبدالرزاق، ج۱۱، ص۴۱۵؛ جامع بيان العلم وفضله، ج۱، ص۳۲۶
4.تذكرة الحفاظ، ج۱، ص۱۳۹
5.همان، ص۸۴
6.طبقات ابن سعد، ج۷، ص۱۲۷