مفسران ذكر نموده اند كه كل سوره ها در كتب مقدس انبياى پيشين بوده است. ^۱
روايت ديگرى به وضوح بيان مى دارد كه اين سوره از برخى كتاب هاى ابراهيم و موسى رونويسى شده است. ^۲ برخى مفسران, سعى در محدود نمودن عبارت (إن هذا) به آيات چندى از سوره نموده اند. ^۳ به پيامبر در مورد صحف ابراهيم و موسى نسبت داده اند كه صحف ابراهيم, مشتمل بر امثال و صحف موسى مشتمل بر عبر بوده است ^۴ و منقولاتى از اين صحف به نقل از پيامبر, ذكر شده است. ^۵
نسخه بسيار قديمى كتاب المواعظ, نوشته ابو عبيد قاسم بن سلام (م 224ق) مشتمل بر حكم, داستان ها و ترغيبات ابراهيم, موسى, ايوب, داوود, سليمان, عيسى, يحيى بن زكريا و لقمان است. ^۶
روايات بى شمار و نيز اقوال و قصه هاى نقل شده ـ كه توسط يكى از بزرگ ترين فقهاى قرن سوم هجرى ثبت شده است ـ , دلالت دارد كه در اين دوره, دانش درباره اقوال يهودى و مسيحى بسيار متداول بوده است و مخالفت جدى با نقل آنها در سنّت دينى اسلامى نبوده است. خزيمة بن عبدالرحمان مى گويد كه در تورات نوشته شده است: (اى انسان, خود را وقف خدمت بر من بنماى و من قلب تو را مملو از شادى خواهم كرد و آن چه كه تو بخواهى, بر تو روا مى دارم; اما اگر تو چنين نكنى, من قلب تو را مملو از غم