واژه «اَثام» در قرآن و حديث

در قرآن ، يك بار كلمه «اثام» آمده است :
«وَ الَّذِينَ لَا يَدْعُونَ مَعَ اللَّهِ إِلَـهًا ءَاخَرَ وَلَا يَقْتُلُونَ النَّفْسَ الَّتِى حَرَّمَ اللَّهُ إِلَا بِالْحَقِّ وَ لَا يَزْنُونَ وَمَن يَفْعَلْ ذَ لِكَ يَلْقَ أَثَامًا .^۱
و كسانى كه معبود ديگرى را با خداوند نمى‏خوانند و انسانى را كه خداوند خونش را حرام شمرده ، جز به حق نمى‏كُشند و زنا نمى‏كنند ، و هر كس چنين كند ، مجازات سختى خواهد ديد !» .
مفسّران غالبا همانند واژه‏شناسان ، «أثام» را به كيفر گناه ، تفسير كرده‏اند؛ ^۲ امّا يكى از آنان اين واژه را به وادى‏اى در جهنّم تفسير كرده است ، ^۳ اين معنا از ابن عمر ، قتاده ، مجاهد ، عكرمه و سعيد بن جبير نيز گزارش گرديده است. ^۴ برخى نيز اين واژه را نامى از نام‏هاى دوزخ دانسته‏اند . ^۵